45 Years

Beoordeling:

Geplaatst: door Louke Kreemers

Je verwacht niet dat één brief een huwelijk dat al 45 jaar stand houdt, doet wankelen. Toch gebeurt het bij het echtpaar Mercer in de film 45 Years. En hoewel de brief geen wereldschokkend nieuws brengt, slaat het een gat in de fundamenten van hun huwelijk.

Kate Mercer (Charlotte Rampling) en Geoff Mercer (Tom Courtenay) zijn twee zestigers die op het punt staan hun 45-jarig huwelijksjublileum te vieren. Na het afblazen van het feest rondom hun veertigste trouwdag, is het nu tijd om de zaken groots aan te pakken. Dat verandert echter wanneer Geoff op maandag, vijf dagen voor het feest, een brief van de Zwitserse overheid ontvangt.

Ze hebben het lichaam van zijn eerste liefde gevonden in een gletsjer. Hoewel Kate en Geoff al 45 jaar getrouwd zijn, verandert deze brief opeens alles. Hij scheurt het huwelijk open en legt zowel de liefde van de twee als hun onzekerheden en verdriet bloot. Is er aankomende zaterdag nog wel een huwelijk om te vieren?

De film 45 Years ontrolt zich langzaam. Het is een film waarin eigenlijk niets gebeurt, maar daardoor des te meer. Door de cameravoering lijkt het op sommige momenten of de kijker een indringer in het huis is, die kijkt naar twee echtelieden die worstelen met hun huwelijk. Door prachtige beelden van het landelijke Engeland krijgt het drama een typisch Brits karakter. Daarnaast doen het huis van de Mercers en de stad waar het verhaal zich deels afspeelt heel pitoresk aan. Het versterkt het kabbelende karakter van de film. 

 

Het mooie van 45 Years is dat er onderhuids bij de echtelieden enorm veel gebeurt, maar dit vaak niet met woorden wordt uitgelegd. Vooral Rampling is sterk in dit stille spel, waarbij ze vaak met één oogopslag de kijker het gevoel van Kate uitlegt. 45 Years laat zien dat er na zoveel jaren huwelijk nog allerlei onzekerheden en verdriet een rol in de echt spelen.

De film krijgt kracht door de scène waarin Courtenay en Rampling samen dansen en daarna seks hebben. Maar ook door de scène waarin Rampling haar gevoelens vertaalt naar muziek als ze piano speelt. Het laat hun liefde zien, die na al die jaren nog steeds voelbaar is. Maar het laat ook het verdriet zien dat opeens boven komt. Rampling vertaalt het mooi in de film: "It feels like she was always there, in a corner of the room. Right behind me, behind my back."

45 Years is een prachtig portret over twee mensen die van elkaar houden, maar ook moeite hebben met onzekerheden en verdriet uit het verleden. En hoewel het verhaal rustig voortkabbelt zijn de spanningen duidelijk voelbaar. Het leverde zowel Rampling als Courtenay in februari de Zilveren Beer op tijdens de Berlinale, het filmfestival van Berlijn.

Trailer