99 Homes

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Een kleine acht jaar na het uitbreken ervan, is de financiële crisis eindelijk ook bij filmmakers een hot topic. Eerder zagen we in de bioscopen al het extravagante leven van sommige bankiers (The Wolf of Wall Street), vorige maand nog de arrogantie van de bankenwereld die tot de crisis leidde (The Big Short). Nu is het met 99 Homes de beurt aan de gedupeerden. Zo zie je maar dat het altijd even duurt voordat de actualiteit ook tot in Hollywood is doorgedrongen.

In 99 Homes speelt Andrew Garfield de werkloze bouwvakker Dennis Nash. Vóór de bankencrisis timmerde hij flink aan de weg en had meer dan genoeg geld om zijn moeder (Laura Dern) en zijn jonge zoontje te onderhouden. Nu probeert hij met zijn laatste krachtsinspanningen te voorkomen dat de bank hem uit zijn huis zet nadat hij zijn hypotheek niet meer kan betalen. Het mag niet meer baten. Binnen de kortste keren staat de meedogenloze makelaar/deurwaarder Rick Carver (Michael Shannon) op de stoep die hem vriendelijk doch dringend verzoekt te vertrekken.

De gehaaide Carver ziet wel wat in het doorzettingsvermogen en de overtuigingskracht van Nash en besluit hem een baantje aan te bieden. Eerst mag hij wat voor hem klussen, niet veel later is hij zelf degene die mensen uit hun huizen plaatst. Nash verdient intussen meer geld dan hij ooit had kunnen dromen, maar zijn geweten begint te knagen. 

Michael Shannon's Carver is de ultieme gladde badguy, die meer dan eens doet denken aan Gordon Gecko uit Wall Street. Hij is het type dat zelf stinkend rijk wordt van het leed van anderen en daar nog geen halve seconde van wakker ligt. Het beste voorbeeld daarvan is waarschijnlijk de ijzersterke openingsscène. Daarin heeft een huiseigenaar zichzelf net van het leven beroofd omdat Carver en de politie hem zijn huis uit wilden zetten. Het pistool waarmee hij dat doet is nog warm als Shannon stoïcijns wat telefoontjes pleegt om de verdere afwikkeling te regelen. De rouwende familie van de dode man keurt hij geen blik waardig.  

Het personage van Carver staat daarmee symbool voor de corrupte en egoïstische bankiers die aan de basis stonden van de bankencrisis in 2008. Dat hij met al zijn schurkentrekjes (denk aan minnaressen, een verborgen pistool in zijn broek en criminele activiteiten) toch geen karikatuur wordt, heeft alles te maken met het eindeloze charisma en acteertalent van Michael Shannon. Hij bevestigt hier nog maar eens een van de allerbeste acteurs van dit moment te zijn.

De machtsverhouding tussen hem en zijn protegé Nash is van begin af aan duidelijk. Nash bouwt huizen, Carver bezit ze. In veel opzichten bewandelt 99 Homes daarna het pad van een misdaadfilm. Dat van een jonge outsider die zich mag opwerken onder de vleugels van de grote schurk. Het grote verschil is dat de jonge hond dit keer geen furore wil maken, maar zijn eigen huis wil terugverdienen. 

Dat leidt tot een innerlijke strijd bij Nash, omdat hij nu bij anderen precies hetzelfde moet doen als hem is overkomen. Het zijn ook deze scènes die de meeste indruk maken. Je ziet hem twijfelen en hoort zijn stem haperen als hij een gezin vertelt dat ze binnen een paar minuten hun hele hebben en houden moeten pakken. Zeker het moment waarop hij met pijn in het hart een oude weduwnaar uit huis zet is oprecht emotioneel en hakt er stevig in. 

De agenda van regisseur Ramin Bahrani is wat te duidelijk en dat is niet goed voor zijn film. In 99 Homes zijn namelijk alle makelaars corrupte klootzakken, doen rechters aan lopendebandwerk en zijn alle huiseigenaren zielig. Een klein beetje nuance had geen kwaad gekund. Bovendien wappert de regisseur zeker in de finale wel heel erg met het morele vingertje. Zijn boodschap had niet duidelijker kunnen zijn al waren er knipperende letters met 'geld maakt niet gelukkig' in beeld verschenen. Zonde, want daardoor blijft 99 Homes een bovengemiddeld drama, waar het ook een heel sterk drama had kunnen zijn.

Trailer