Ain't Them Bodies Saints

Beoordeling:

Geplaatst: door Elise van Dam

‘We did what we did and that’s who we are’, zegt Bob Muldoon (Casey Affleck). Hij zit in het gevang voor een gewapende overval terwijl zijn lief Ruth Guthrie (Rooney Mara) op hem wacht met een kind in haar buik. De zin doet denken aan de droge wijze waarop Kit, de hoofdpersoon uit Terrence Malick’s Badlands, zijn moordreeks verklaarde: ‘it takes all kinds’. Sommigen leven aan de juiste kant van de wet, anderen aan de verkeerde kant. Zo is het altijd geweest en zal het altijd zijn.

Met Ain’t Them Bodies Saints plaatst regisseur David Lowery zich nadrukkelijk in de traditie van noodlottige en van geweld doordrenkte Amerikaanse liefdesgeschiedenissen. Het is een romantische film, waarin geliefden gedoemd zijn, maar toch eeuwig op elkaar wachten. Wanneer Bob na vier jaar uit de gevangenis weet te ontsnappen, tracht hij bij zijn geliefde Ruth te komen, ‘just like I always said’, zodat ze samen met hun dochtertje kunnen vertrekken om elders een nieuw leven op te bouwen.

Daarbij wordt Bob opgejaagd door de autoriteiten en een stel schimmige premiejagers. Maar de werkelijke obstakels tussen Bob en Ruth vormen ze zelf. Terwijl hij gevangen zat, heeft zij hun kind op de wereld gezet en met de hulp van overbuurman en surrogaatvader Skerrit (Keith Carradine), heeft ze een meer verantwoord bestaan opgebouwd. Daar komen de avances nog bij van politieagent Patrick Wheeler (Ben Foster), die haar voorzichtig doet geloven in een ander soort liefde, die rust brengt en veiligheid, in plaats van loeiende sirenes.

De drie hoofdrolspelers zijn sterk. Rooney Mara is zo’n actrice die lijkt te verdwijnen in haar rollen. Zoals ze dat twee jaar terug deed met computerhacker Lisbeth Salander, verdwijnt ze nu in haar rol als Texaanse moeder die zich een aura van zelfredzaamheid heeft aangemeten. Casey Affleck, die qua acteertalent zijn grote broer met gemak overklast, trekt ons met zijn lijzige stemgeluid het verhaal in en Ben Foster is aanvankelijk wat vlak, maar ontpopt zich richting het einde tot solide rustpunt tussen de meer emotionele rollen van Mara en Affleck.

Ain’t Them Bodies Saints is geen meesterwerk in het genre, maar onderscheidt zich wel van de middelmaat dankzij de wat onconventionele en moeilijk grijpbare sfeer, de tegendraadse handklapmuziek van Daniel Hart en een aantal betoverende momenten. Zoals wanneer Ruth en Bob geboeid worden afgevoerd en elkaar nog snel iets onhoorbaars in het oor fluisteren alvorens ze uiteen worden getrokken. Lowery buit de paradoxale natuur van Texas optimaal uit. Terwijl het landschap vreedzaam wuift in een bijna surrealistisch licht, kijken de bewoners gespannen naar hun gesloten deur en koesteren hun vuurwapens.

Iedereen in Ain’t Them Bodies Saints vertelt verhalen en of het nu Ruth is die haar dochtertje een sprookje voor het slapengaan voorleest of Bob die aan een goede vriend een verbluffend ontsnappingsverhaal ophangt, die verhalen zijn nooit enkel fantasie. Ze vertellen ons iets over de personages, zoals de film ons, ondanks fictief, iets vertelt over de identiteit van Texas. Niet voor niets opent de film met de suggestieve boodschap ‘This was in Texas’. Om met de woorden van American-South auteur Harry Crews, uit de documentaire Searching for the Wrong-Eyed Jesus, te spreken: ‘It was a way of saying who they were in the world, it was their understanding of themselves’.

Trailer