Amy

Beoordeling:

Geplaatst: door Jochem Geerdink

Een monsterklus moet het geweest zijn voor de Britse documentairemaker Asif Kapadia. Tientallen, nee honderden, uren met ruw beeldmateriaal van Amy Winehouse doorspitten om te komen tot deze 127 minuten durende film over de zangeres die helaas veel te vaak herinnerd wordt om haar losbandige levensstijl.

 

Een levensstijl die, afgaande op Kapadia's film, ontstond door de mannen in haar leven. Allereerst vader Mitch, die er tijdens haar jeugd nooit was voor Amy totdat ze na verschijning van haar debuutalbum Frank in 2003 op 20-jarige leeftijd een superster werd. Maar ook door echtgenoot Blake Civil-Fielder, die Amy overhaalde voor het eerst een heroïnespuit in haar arm te zetten. En ten slotte manager Raye Cosbert die, in tegenstelling tot haar eerste manager Nick Shymansky, weinig deed om het persoonlijk welzijn van zijn cliënte te beschermen. "Ik vond dat niet mijn probleem, dat was iets wat haar familie moest oplossen", zegt Cosbert op zeker moment in de film.

Dat verhaal vertelt Kapadia aan de hand van unieke, vaak nooit eerder vertoonde beelden die worden ondersteund door voice-overs van de belangrijkste mensen in Amy's leven. Van familieleden tot jeugdvrienden en van bandleden tot producers. Maar ironisch genoeg ook beelden geschoten door paparazzi, die er debet aan waren dat Winehouse regelmatig naar fles en spuit greep. Vooral het laatste deel van Amy focust zich op de enorme druk van de media en de tol die dat eiste op de fragiele zangeres.

Kapadia toont ons op indrukwekkende wijze het verval van Winehouse als vrolijk, muzikaal talentvol tienermeisje tot de junk die ze was geworden op het hoogtepunt van haar roem. Confronterende, wrange en hartverscheurende beelden. Met regelmatig de muziek van Winehouse ter ondersteuning van wat je ziet. Zodat nog maar eens benadrukt wordt hoe persoonlijk - en goed! - de teksten van haar liedjes waren. Het zorgt voor emotionele binding tussen de kijker en het onderwerp van deze film. Vooral het moment waarop we getuige zijn van de reactie van Winehouse op het winnen van de Grammy Award voor haar album Back II Black hakt er flink in.

De documenaire roept tegelijkertijd ook afschuw op. Als een soort ramptoerist ben je getuige van de destructie van een enorm muzikaal talent. Je voelt je onmachtig, raakt er steeds meer van overtuigd dat deze destructie met de juiste hulp afgewend had kunnen worden. Alhoewel, afgaande op wat Kapadia ons laat zien huisde in Winehouse al een flinke dosis zelfdestructie. Of zoals ze zelf aan het begin van de docu zegt: "Beroemd zal ik niet worden. En dat is prima, want ik kan er vast niet mee omgaan. Ik zou waarschijnlijk gek worden."

Trailer