The Conjuring

Beoordeling:

Geplaatst: door Remco Visser

Films over bezeten huizen, kinderen en/of voorwerpen zijn al zo oud als de weg naar Rome. Toch probeert regisseur James Wan (Insidious, Saw) met stilistische oplossingen het subgenre nieuw leven in te blazen. Tevergeefs. The Conjuring is namelijk niet meer dan een voetnoot in deze hoek van het filmspectrum.

Wanneer Roger en Carolyn Perron met hun vijf dochters hun intrek nemen in hun droomhuis, blijkt al gauw dat er iets niet pluis is. Na talloze paranormale gebeurtenissen besluit het gezin de hulp in te roepen van de vermaarde Ed en Lorraine Warren. Al snel blijkt dat de familie te maken heeft met een krachtige demon en moet alles op alles gezet worden om het leven van de Perrons te redden.

Wan probeert in The Conjuring met de welbekende ingrediënten die hierboven staan beschreven het wiel voor de zoveelste keer uit te vinden. En aangezien dit specifieke horror-genre al zo lang door de bioscopen spookt, bekruipt je als kijker al gauw het gevoel dat je het allemaal al een keer eerder hebt gezien. Wan speelt vrolijk leentjebuur bij bekende klassiekers als bijvoorbeeld The Exorcist en The Birds, en behoorlijk opvallend bovendien. Wan is er overigens ook niet vies van - totaal irrelevante - elementen uit zijn eigen minder bekende films als Dead Silence nogmaals ten tonele te voeren.

De grootste overeenkomst is echter met klassieker The Amityville Horror. Niet dat dat heel vreemd is, de film is tenslotte gebaseerd op het leven van de beroemde spokenjagers Ed en Lorraine Warren, die later ook onderzoek deden naar het spookhuis in Amityville.

En daar wringt de schoen. Wan hinkt op twee gedachten en weet tijdens de film niet duidelijk een invalshoek voor het script te vinden, waardoor er continue wordt geschakeld tussen de familie Perron en de Warrens. Desalniettemin is het acteerwerk prima en overtuigt vooral Lili Taylor als panische moeder die de veiligheid van haar gezin steeds verder ziet afbrokkelen. Toch verbaasde het ons om wederom Patrick Wilson weer te zien opdraven, die drie jaar geleden in het soortgelijke Insidious al een belangrijke rol speelde. Typecasting? Of gewoon luiheid?

Een door de wol geverfde horrorfan zal hier echter weinig boodschap aan hebben. Een griezelfilm bezoek je tenslotte om eens goed angst aangejaagd te worden, en dat lukt The Conjuring simpelweg nauwelijks. Doordat er op geen enkele manier wordt afgeweken van de bekende paden en Wan terugvalt op trucjes die anno 2013 echt niet meer kunnen, zie je de meeste schrikmomenten al minuten vantevoren aankomen en is er al gauw niks meer over van de spanning die in het eerste half uur minutieus werd opgebouwd.

Wat overblijft is een veredelde bingo 'uit welke klassieke griezelfilms je iets herkent'. Of minder subtiel uitgedrukt: The Conjuring verzandt binnen de kortste keren tot een willekeurig bij elkaar geharkt misbaksel dat enige vorm van originaliteit of coherentie ontbeert. Het huis in The Conjuring mag dan bezeten zijn door een demon, de film zelf lijkt vooral bezeten door echo’s uit het verleden.

Trailer