De Smurfen

Beoordeling:

Geplaatst: door Tom van Steensel

Vroeg of laat moet elke oude strip of tekenfilm eraan geloven: een remake op het witte doek met daarin zowel echte acteurs als met de computer geanimeerde titelpersonages. Na Scooby Doo en Yogi Bear worden de figuren uit de tekenfilmstal van Hanna-Barbera even met rust gelaten. Hollywood zoekt haar inspiratie nu in Europa, en dan met name bij Belgische striplegendes als Hergé (Kuifje) en Peyo. Laatstgenoemde is als eerste aan de beurt: de door hem gecreëerde kleine blauwe wezentjes die wij kennen als de Smurfen mogen na vijftig jaar eindelijk opdraven in een avondvullende speelfilm.

Mensen die reikhalzend uitkijken naar hun favoriete Smurf op het grote scherm worden mogelijk teleurgesteld. Slechts een handjevol Smurfen raakt verzeild in het hedendaagse New York. Van personages als Smulsmurf en Lolsmurf zul je alleen tijdens de opening een kleine glimp opvangen. Die opening blijkt achteraf het hoogtepunt van de negentig minuten: via een mooi trackingshot wordt het magische koninkrijk, inclusief het Smurfendorp, onthuld.

Een vroege scène waarin aartsvijand Gargamel het dorp ontdekt lijkt daadwerkelijk op een tot leven gewekte pagina uit een stripverhaal van Peyo, maar met New York als voornaamste setting wordt het bronmateriaal al vrij snel gelaten voor wat het is. In plaats daarvan krijgen we vooral verwijzingen naar onze hedendaagse popcultuur voorgeschoteld, zoals Smurfen die een reclamebillboard van Blue Man Group als camouflage gebruiken. Sterker nog: de film bevat verschillende satirische knipogen naar de onlogica in het werk van Peyo en de irritatiefactor van het smurfenlied.

De escapades van de Smurfen zitten verwikkeld in een uiterst afgeraffelde subplot waar acteurs Neil Patrick Harris (How I Met Your Mother) en Jayma Mays (Glee) niet al teveel mee kunnen. Misschien maar goed ook, want op die manier is er meer tijd voor de Smurfen. Toch worden zij dan weer opzij gezet door Gargamel, gespeeld door de altijd scènestelende Hank Azaria. Van een film als The Birdcage tot en met Along Came Polly, Azaria weet zelfs een matige bijbelsatire als Year One met een kleine cameo nog kijkbaar te maken.

Zijn Gargamel blijkt een prima schurk voor in een kinderfilm: gemeen genoeg om een bedreiging te vormen, maar ook stuntelig genoeg om grappig te blijven. De passages waarin hij als middeleeuwse tovenaar de vreemde nieuwe wereld die New York heet probeert te begrijpen zijn stiekem dan ook veel amusanter dan een willekeurige scène met de Smurfen.

Tijdens het kijken van De Smurfen zullen Peyo-puristen die zijn opgegroeid met de strips en tekenfilms waarschijnlijk al afhaken wanneer de actie zich naar New York verplaatst, terwijl jongere kijkers zich ongetwijfeld vermaken wanneer ze de Smurfen zien worstelen met wc-papier en haardrogers. Toch was het best mogelijk geweest beiden groepen tevreden te stellen, vooral met de aanwezigheid van Azaria die zich als slechterik eindelijk mag uitleven in een wat grotere rol. Het is wellicht beter om in de toekomst de door Peyo gecreëerde fantasiewereld als voornaamste setting te nemen, want Smurfen op stedentrip door Europa of op safari door Afrika, daar zit niemand op te wachten.

Trailer