Django Unchained

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Quentin Tarantino is nooit de man geweest van de grootse thema’s, de diepgravende onderwerpen en de historisch verantwoorde cinema. Tarantino maakt films óver films en knipoogt al zijn hele carrière naar het werk van anderen.

Een gebrek aan originaliteit kan je de man echter niet verwijten, want zijn films zijn voorzien van een unieke en bijzonder  gewelddadige stempel. Zo ook Django Unchained, zijn ode aan de spaghettiwestern. En hoewel ‘ie minder goed is dan een Pulp Fiction of Reservoir Dogs is ook Django een hele vette ervaring. Die nergens over gaat. 

De slaaf Django (Jamie Foxx) wordt bevrijd door de eigenaardige Duitse bountyhunter annex tandarts Dr. King Schultz (Christoph Waltz). Schultz is namelijk op zoek naar drie broers die een behoorlijke premie op hun hoofd hebben staan en hij denkt dat Django kan helpen de broers te vinden.

Wanneer dat klusje is geklaard, leert Schultz Django de fijne kneepjes van het vak.  Samen gaan ze vervolgens op zoek naar Django’s vrouw Broomhilda (Kerry Washington), die gevangen wordt gehouden op Candyland, de berucht plantage van slavendrijver Calvin Candie (Leonardo DiCaprio).

Toen Tarantino drie jaar geleden met Inglourious Basterds het einde van de Tweede Wereldoorlog herschreef, kwam hem dat op een forse lading kritiek te staan. De koosjere geweldsporno viel bij een grote groep Joden in slechte aarde. Ook nu heeft de regisseur een (deel van een) bevolkingsgroep tegen zich in het harnas gejaagd: De Afro-Amerikanen. Zij hebben er onder aanvoering van Spike Lee geen goed woord voor over hoe er in Django Unchained met de zwarte bevolking wordt omgegaan.

In de southern worden kleurlingen aan de lopende band uitgescholden, uitgekotst en over het geheel als minderwaardig beschouwd. Daarbij wordt the n-word (iets te) vaak gebruikt. Historisch wellicht correct, maar volgens velen gebruikt Tarantino dat gegeven slechts om geestig mee te doen. De regisseur, die in het verleden ook al meer dan eens van racisme werd beschuldigd, neemt andermaal geen blad voor de mond. Het maakt de film in ieder geval rauwer en een stuk brutaler. En laat dat nou een kenmerk zijn van QT.

Niet alleen het vermeende racisme, ook het geweld in Django Unchained is controversieel. Zo kent de film een aantal uiterst pijnlijke slavengevechten. Ook een ander moment, waarop een ontsnapte slaaf wordt doodgebeten door een stel wilde honden, hakt er stevig in. De overige actiescènes (dat zijn er nogal een aantal) zijn juist erg cheesy.  Zo gaat de moordtocht van Django en Schultz gepaard met een onnodig maar hilarisch grote hoeveelheid bloedvergieten.

Het afknallen van het grote aantal badguys is vaak totaal niet serieus te nemen. Dat in combinatie met de foute one-liners maken van Django Unchained de grappigste Tarantino tot nu toe. In het laatste halfuur worden, net zoals dat gebeurde in Inglourious Basterds, alle registers opengetrokken. Django Unchained verandert dan in een orgie van geweld die opzichtig flirt met het blaxploitation-genre. De toonwisselingen zijn perfect in balans en in dienst van de plot.

Het is een klein wonder dat het tot nu heeft geduurd vooraleer Tarantino zijn eigen western maakte. Regelmatig geeft hij te kennen dat Rio Bravo en vrijwel alle films van Sergio Leone zijn persoonlijke favorieten zijn. Ook zaten zijn laatste films barstensvol subtiele en minder subtiele verwijzingen naar de (spaghetti)western. Het knipogen gaat in Django Unchained vrolijk door.

Naar zowel specifieke films (de titel en titelsong komen rechtstreeks uit de film Django uit 1966, terwijl ook Franco Nero, de titelpersoon in die film, een klein rolletje heeft in Unchained) als naar het genre in het algemeen, met typische shots van gezichten, themamuziek en personages die plots hele vreemde keuzes maken. Tarantino laat zien de western van binnen en buiten te kennen, zonder een moment te vervallen in schaamteloos kopiëren.  

Onder meer Will Smith, Joseph Gordon-Levitt en Kevin Costner zegden op het laatste moment af voor een rol in Django, maar de cast die overbleef is uitstekend. Jamie Foxx is prima als wraakengel die zich opwerkt tot revolverheld. Christoph Waltz doet zijn rol als Hans Landa nog eens dunnetjes over, maar dan met een minder verzorgd uiterlijk.

Opnieuw is hij een welgemanierde Duitse heer met een hoek af en opnieuw is hij ontzettend vermakelijk om naar te kijken. DiCaprio speelt voor het eerst in tig jaar weer eens bijrol, maar weet indruk te maken als foute slavenbaas. Samuel L. Jackson speelt daarnaast een hilarische kleine rol als de verraderlijke huisslaaf van Candyland. In een compleet overbodige scène duikt zelfs Jonah Hill nog even op. Een topcast.

Zijn er dan ook nog puntjes van kritiek? Jazeker. Django Unchained duurt 165 minuten en dat is te lang, zeker gezien het wel erg magere verhaal. Ook heeft de film, ondanks de vele sterke momenten, geen écht hoogtepunt. De kleurrijke personages, vele geslaagde grappen en de pure fun die Django Unchained wél heeft, maken dat ruimschoots goed. Django Unchained is een met bloed overgoten feest voor het oog.

Trailer