Fijne Filmklassieker: Almost Famous

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Misschien nog wel meer dan om schranspartijen en familiebezoekjes, draaien de feestdagen om een fijn gevoel en nostalgie. Kijk alleen al naar de eindeloze stroom toplijstjes die tegen het einde van het jaar de revue passeren, met de immer populaire Top2000 voorop. En laat er nou een film zijn die de liefde voor (oude) muziek en de hang naar betere, onschuldiger tijden combineert tot een bijna perfect verhaal: het eindeloos charmante Almost Famous, dat ook nog eens de vijftiende verjaardag viert.

Terwijl de meeste jongens halverwege hun tienerjaren vooral bezig zijn met goede cijfers op school en hun eerste hopeloze verliefdheid, begaf Cameron Crowe zich al tussen goed volk als Neill Young en David Bowie. Hij was amper vijftien jaar oud toen hij namens het blad Rolling Stone mee op tour ging met The Allman Brothers Band. Zo jong, dat de bandleden hem er van verdachten stiekem de zoon te zijn van een narc-agent. Maar de jonge Crowe leefde enkel en alleen voor de muziek en keek zijn ogen uit tussen zijn grote helden. Op die ervaringen is het semi-autobiografische Almost Famous gebaseerd. 

In die bewerking heeft Crowe zichzelf tot William Miller gedoopt, een 15-jarige jongen die in 1973 niet kan wachten om weg te komen onder het juk van zijn moeder. Die kans komt er als muziekrecensent Lester Bangs (een geweldige Philip Seymour-Hoffman) hem voor zijn blad CREEM laat schrijven. Hij krijgt de opdracht een concert van Black Sabbath te verslaan, maar is veel meer geïnteresseerd in de band in het voorprogramma: Stillwater. Met de bandleden en hun groupies trekt William vervolgens lange tijd op, terwijl hij zelf mag gaan schrijven voor het toonaangevende blad Rolling Stone. De bandleden van Stillwater dromen intussen van hun eerste keer op de cover van het blad. 

William bouwt een vriendschap op met de grootste groupie van allemaal, de onpeilbare Penny Lane (Kate Hudson), op wie hij al snel hopeloos verliefd wordt. Langzaam maar zeker komt de naïeve William er achter dat zelfs zijn grootste helden niet de perfecte leventjes hebben waarvan hij altijd heeft gedroomd. Meer en meer wordt hij opgezogen in hun wereld van concerten en feesten, terwijl zijn hoofdredacteur steeds minder geduld met hem krijgt. 

Aan alles is te merken dat Almost Famous een liefdeswerk is van Crowe. Vooral uit de geweldige personages die hij hier neerzet, grotendeels gebaseerd op zijn eigen ervaringen. Zelfs de kleinere rolletjes, zoals de goedbedoelende maar strenge moeder van Willam, krijgen zoveel diepgang, achtergrond en geloofwaardigheid mee dat ze volwaardige personages worden. Ook de mooie Penny, die makkelijk een simplistische starfucker had kunnen zijn, wordt met zoveel liefdevolle details neergezet door Hudson en Crowe dat het onmogelijk is om niet van haar te gaan houden.

Een andere reden waarom Almost Famous zo goed werkt is de oprechtheid. William is een compleet geloofwaardige jongen en daarom wérkt het ook echt als we hem zien worstelen met zijn liefde voor Penny, zijn zorgen over haar gezondheid en zijn eigen betrokkenheid bij de band. De driehoeksrelatie die ontstaat tussen de twee en Russel (Billy Crudup), de mysterieuze gitarist van Stillwater, wordt ook nergens geforceerd of onnodig gecompliceerd. Het is alsof het allemaal echt gebeurd is en we er zelf bij waren. 

Almost Famous is kortom een film die volledig leunt op de ijzersterke personages, maar dat was natuurlijk onmogelijk geweest als ze niet goed vertolkt werden. Het is gezien zijn geweldige rol als William eigenlijk ongelofelijk dat we na Almost Famous weinig goeds meer gehoord hebben van Patrick Fugit. Net als bijvoorbeeld Crudup en Hudson is hij compleet geloofwaardig als ingetogen en onwetende tiener. Ook in de kleinere rollen niets dan goeds. Van moeder Francis McDormand tot tourmanager Jimmy Fallon.  

Om het realisme nog een beetje meer te versterken, oefenden de leden van Stillwater tijdens de opnames iedere avond vier uur lang. De makers gaven bovendien meer dan 3,5 miljoen dollar uit aan de rechten van muziek die in de film te horen is. Eén van die nummers, het Tiny Dancer van Elton John, zorgt voor het grootste kippenvel-moment van de hele film, als bijna de voltallige cast het zingt tijdens een busrit op weg naar weer een volgend optreden.  

Wie deze kerst eens geen zin heeft in usual suspects als Home Alone of A Christmas Carol, doet er goed aan Almost Famous nog eens op te zetten. Want misschien nog wel meer dan al die typische kerstfilms, is Almost Famous een warm bad vol met nostalgie, fijne muziek en feel-good. En dat zonder overdreven sentimenteel te worden. Almost Famous is een tijdloos liefdesverhaal voor alle tijden van het jaar.

Trailer