Fijne Filmklassieker: Children of Men

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Een nucleaire oorlog, een dodelijk virus of een aanval door aliens. De maatschappij zoals we die kennen is op het bioscoopscherm al door heel wat plagen uiteen gevallen. In het grandioze Children of Men van Alfonso Cuarón, dat de tiende verjaardag viert, zijn vrouwen van het ene op het andere moment hun vruchtbaarheid verloren. Hoe? Niemand die het weet, maar het leidt tot wereldwijde anarchie.

Het jaar is 2027 en de jongste persoon op aarde is net op 18-jarige leeftijd overleden. De wereld is daarom in rouw. Nu er geen kinderen meer geboren worden, is er ook geen hoop meer. Overal leidt dat tot wanorde en Groot-Brittannië is zo'n beetje de enige plek waar nog enigszins een rechtstaat overeind is gebleven. Maar ook daar zijn aanslagen en plunderingen aan de orde van de dag. 

Tegen die achtergrond maken we kennis met Theo (Clive Owen), een man die het beste probeert te maken van de uitzichtloze situatie. Om de tijd te doden gaat hij geregeld langs bij zijn oude vriend Jasper (een geweldige, John Lennon-achtige Michael Caine) om te mijmeren over vroeger. Dan wordt hij plots ontvoerd door een groepering genaamd The Fishes, waar ook zijn ex-vrouw Julian (Julianne Moore) lid van is. Ze willen dat Theo zich ontfermt over Kee, de enige zwangere vrouw ter wereld. Onder leiding van Theo moet zij naar een veilige locatie worden gebracht.  

Nu is dat post-apocalyptische uitgangspunt niet eens zo heel bijzonder. Het zijn het realisme en de intensiteit die Children of Men zo ongelofelijk goed maken. Wat daarbij ontzettend helpt is het magistrale camerawerk van Cuarón. Wie Gravity heeft gezien, weet dat hij niet vies is van een lange take links of rechts. Zelden werd dat stijlmiddel zo mooi ingezet als in deze film. Regelmatig volgen we Theo minutenlang op zijn zwijgzame tochten door het vernielde Londen, of later in de film midden in een veldslag tussen het leger en de rebellen. 

Het mooiste shot komt ergens halverwege de film, als Theo met een klein gezelschap in een auto zit. We zien de personages vrolijke gesprekken hebben, tot de wagen plotseling van alle kanten wordt aangevallen door rebellen. Tergend lang blijven we als kijker in de auto zitten, terwijl om ons heen de hel losbarst. Tot het moment komt waarop je Cuarón bijna smeekt om de camera even weg te draaien of te knippen. Maar dat gebeurt maar niet. Het is zonder twijfel een van de meest intense en meest vernuftige scènes uit de recente filmgeschiedenis. 

De grauwe, grijze wereld waarin Children of Men zich afspeelt lijkt erg op de onze, wat het realisme en de urgentie alleen maar versterkt. Natuurlijk is de technologie er en beetje op vooruit gegaan, maar in principe is het Londen van 2027 gewoon het Londen van nu. De punten die de film maakt over de schoonheid en de vergankelijkheid van het leven komen daardoor ook echt aan. Net zoals Cuarón ons hier een spiegel voorhoudt over hoe we met vluchtelingen omgaan, iets dat zeker nu weer pijnlijk actueel is. De somberheid straalt kortom van Children of Men af. Hetzelfde gevoel riep de gevierde game The Last of Us een aantal jaar geleden op. De makers van dat spel hebben overduidelijk inspiratie opgedaan bij deze film.

Clive Owen's Theo is de perfecte protagonist voor dat verhaal. Hij loopt de hele film rond als een vleesgeworden treurwilg, maar weet zelfs dat nog met charme te doen. Theo heeft alle hoop al lang opgegeven en accepteert het naderende einde gelaten en cynisch. Door de ontdekking van Kee keert er langzaam maar zeker een beetje hoop bij hem terug. In eerste instantie wil hij niets met haar en haar hulpjes te maken hebben, maar dat verandert als hij beseft wat de waarde van zijn missie kan zijn. 

Ook de andere rollen worden geweldig ingevuld. Ondanks haar korte aanwezigheid maakt Julianne Moore veel indruk als Theo's ex-vrouw. Zonder dat de twee daarvoor veel woorden nodig hebben, is direct duidelijk dat het stel een lange voorgeschiedenis heeft. Met het verlies van hun kind als dieptepunt. De sterkste momenten van Children of Men zijn waarschijnlijk die van de kleine emoties. Kijk alleen al naar de scène waarop Theo tijdens een zeldzaam moment voor zichzelf instort omdat hij net iemand verloren heeft. Michael Caine zorgt tussen al die treurnis voor de broodnodige humor.

Zowel op emotioneel als op visueel vlak is Children of Men een van de beste films uit de recente geschiedenis. Een somber pareltje dat ongelofelijk veel indruk maakt en onder de huid kruipt. Pak je geliefden nog maar eens goed vast, zet samen de bloemetjes buiten, want het kan allemaal zo weer voorbij zijn. Positiever is de boodschap van Cuarón niet, maar potdomme wat komt-ie hard binnen.   

Trailer