Fijne Filmklassieker: Singin' in the Rain

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Hollywood is nogal vol van zichzelf. Kijk maar eens hoe enthousiast er Oscars worden uitgedeeld aan films die over filmmaken gaan. Soms is dat terecht (Sunset Blvd.), soms ook niet (The Artist). Zelden kwam de wereld der filmmakers leuker, grappiger en memorabeler op het witte doek dan in het fantastische Singin' in the Rain. De musical der musicals werd deze week nog in een poll van de BBC verkozen tot de op zes na beste film aller tijden. In die top 10 verkeert de film in goed gezelschap van onder meer Psycho en The Godfather

Het is 1927 en de laatste dagen van de stomme film zijn aangebroken in Hollywood. De supersterren Don Lockwood (Gene Kelly) en Lina Lamont (Jean Hagen) zijn net weg bij de première van hun nieuwe film The Royal Rascal als ze horen van een nieuwe uitvinding: de geluidsfilm. The Jazz Singer is net uitgekomen en het lijkt erop alsof het publiek vanaf nu alleen nog maar acteurs wil zien die daadwerkelijk spreken. Lockwood wil van hun nieuwe film The Dueling Cavalier dan ook een musical maken. 

Er zijn echter drie problemen. Lina kan niet fatsoenlijk praten, ze kan niet zingen en ze kan niet dansen. Lockwood stelt daarom voor om zijn liefje Kathy Shelden (Debbie Reynolds) te laten spreken en zingen, zodra Lina haar lippen beweegt. Samen met Don's beste vriend, de komische Cosmo (Donald O'Connor), hebben ze maar een paar dagen te tijd om het klusje te klaren. 

The Jazz Singer is natuurlijk een echt bestaande film, net zoals de problemen voor veel grote sterren uit de tijd van de stomme film echt waren toen de talkie werd geïntroduceerd. In eerste instantie werd gehoopt dat de gesproken film een hype was die wel weer zou overwaaien. Een beetje het 3D van zijn tijd dus. Maar dat liep helemaal anders. Billy Wilder verwerkte die ingrediënten tot het gitzwarte Sunset Blvd.. Gene Kelly en Stanley Donen doen exact het tegenovergestelde en maken met min of meer het zelfde startpunt juist een van de meest vrolijke, kleurrijke films uit de hele geschiedenis.  

Als uitgangspunt namen ze een handvol populaire liedjes uit andere musicals. Zelfs titelsong Singin' in the Rain komt oorspronkelijk uit een ander stuk. Speciaal voor de film werden er nog twee nummers bijgeschreven. Tussen al die liedjes door verzonnen Kelly en Donen (later verantwoordelijk voor het al even charmante Charade) hun liefdesverhaal en ode aan het oude Hollywood.

Natuurlijk zijn het de nummers die voor het grootste deel verantwoordelijk zijn voor de onweerstaanbare charme van Singin' in the Rain. De titelsong is behalve een heerlijk liefdeslied de ultieme meezinger onder de douche. Maar ook Make 'em Laugh en Goodmorning zijn heerlijk aanstekelijk, zeker in combinatie met de stunts van O'Connor en het vele tapdansen.

Maar zelfs zonder muziek zou de film gewerkt hebben. Kijk alleen al naar de gigantische, ongelofelijk kleurrijke sets waarop eindeloos veel details te zien zijn. En dan is er nog de geweldige humor, waar O'Connor voor het grootste deel verantwoordelijk voor is. De fysieke humor van zijn Cosmo is briljant en de one-liners vliegen je om de oren. De leukste: 'Cosmo, call me a cap.' 'Ok, you're a cap.'

Nu was Gene Kelly als hoofdrolspeler annex regisseur nogal veeleisend tegenover zo'n beetje iedereen om hem heen. Draaidagen van 19 uur waren eerder regel dan uitzondering en als het Kelly niet beviel wat hij zag, was hij niet te beroerd dat in scherpe taal duidelijk te maken. O'Connor was bijvoorbeeld zo gesloopt na het opnemen van het nummer Make 'em Laugh dat hij na afloop in het ziekenhuis belandde. En tot overmaat van ramp gingen de opnames ook nog verloren bij een brand, waardoor hij alles opnieuw moest doen. 

Het zwaarst was het waarschijnlijk nog voor Debbie Reynolds, die tijdens het filmen pas negentien jaar oud was en nog bij haar ouders woonde. Om op tijd op de set te zijn, moest ze al om 04.00 uur vertrekken. Om die reis te vermijden bleef ze soms stiekem slapen in de studio. En dan nog was Kelly af en toe zo ontevreden dat hij het getik van al haar tapdanspasjes zelf wilde dubben omdat ze niet goed genoeg zou zijn. Later zou Reynolds zeggen dat het maken van deze film én het bevallen van een kind de twee zwaarste dingen in haar leven waren. 

Het knapste aan Singin' in the Rain is misschien nog wel dat van al die stress achter de schermen niets is terug te zien. Zeker Kelly zelf acteert met een jaloersmakende charme en pakt je in elke scène in. Ook de in potentie bloedirritante Lana wordt op zo'n goede manier gespeeld dat ze eerder grappig dan vervelend is. O'Connor moet het vooral van zijn grappen hebben. Reynolds danst en zingt geweldig, maar heeft de minst spannende rol van het stel.

Singin' in the Rain is zonder twijfel de beste musical aller tijden. De lichtvoetigheid van Kelly, de onweerstaanbare liedjes, de geweldige humor, de magistrale kleuren, de Hollywood-geschiedenis met een vette knipoog. Singin' in the Rain is een prachtige film, in alle denkbare betekenissen van dat woord. 

Trailer