Fijne Filmklassieker: Strangers on a Train

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

David Fincher en Ben Affleck maakten vorige week bekend opnieuw de krachten te zullen bundelen, en wel voor een remake van Strangers on a Train. Na het grote succes van Gone Girl, die dik 350 miljoen dollar opbracht, had studio Warner Bros. ook wel oren naar een nieuwe samenwerking. En dus beginnen eind dit jaar de opnames van Strangers, zoals de nieuwe productie gaat heten. Wij blikken nog eens terug op het origineel, misschien wel de spannendste film die Alfred Hitchcock ooit gemaakt heeft. 

Farley Granger speelt de hoofdrol van Guy Haines, een beroemde tenniser. Tijdens een treinreis raakt hij aan de praat met de eigenaardige Bruno Anthony (Robert Walker). Uit de roddelpers weet Anthony dat Haines een affaire heeft met de eveneens bekende Anne Morton (Ruth Roman). Zijn vrouw is Haines dan ook liever kwijt dan rijk. Daar heeft Anthony wel een oplossing voor. Hij wil de tenniser graag betrekken in zijn plan om de perfecte moord te plegen. 

Hij heeft namelijk zelf ook iemand in zijn leven waar hij vanaf wil: zijn vader. Anthony stelt daarom voor om van moord te ruilen. Anthony rekent af met de vrouw van Haines, als die laatste de vader van Anthony een kopje kleiner maakt. Beiden hebben geen enkele connectie met het slachtoffer en niemand zal ze ooit verdenken. Haines denkt dat hij een grapje maakt, maar dat verandert als de onpeilbare Anthony hem vertelt dat hij zijn helft van het verbondje heeft volbracht en van Haines hetzelfde verwacht. Zo niet, dan zal hij de moord in Haines' schoenen schuiven. 

Lees ook onze top 5 films om kennis te maken met Hitchcock

Dat verhaal heeft alles in zich dat van Hitchcock the master of suspence maakte. De hoofdrolspeler is een gewone man die plotseling in de greep wordt gehouden door een psychopaat, de slechterik is een gladjanus die flink onder de plak zit bij zijn moeder en de suspence-scènes zijn retespannend. Bovendien is dit het dichts bij pure film-noir dat Hitchcock ooit gekomen is. 

De film is opgebouwd rondom drie perfect gemaakte actie-scènes. De eerste is gelijk de beste. Daarin volgen we Anthony terwijl hij de vrouw van Haines achtervolgt over een kermisterrein. Anthony blijft zwijgzaam op een afstandje en observeert. Na een klein boottochtje slaat hij in het donker toe. In wat gelijk het mooiste shot van de hele film is, zien we de moord in de reflectie van een van de brilglazen van het slachtoffer. Hitchcock speelt in de opbouw prachtig met schaduwen en reflecties en laat zijn publiek tergend lang wachten. 

Later in Strangers on a Train perst Hitch elke druppel spanning uit een cruciale tenniswedstrijd van Haines en filmt hij de finale op een op hol geslagen draaimolen. Ook die laatste scène is een feest voor het oog en bevat een paar van de gevaarlijkste stunts die Hitchcock ooit geregisseerd heeft. Terwijl de twee hoofdrolspelers een gevecht op leven en dood voeren, zit een klein jongetje te gieren van het lachen op de snelle draaimolen. Zich totaal niet bewust van het gevaar van de hele situatie.

Een van de belangrijkste thema’s van de film is schuld. Natuurlijk is Anthony de echte slechterik, maar ook Haines gaat niet geheel vrijuit. Hij doodt weliswaar niemand, maar het maakt hem ook niets uit dat zijn eigen vrouw vermoord wordt. De enige reden dat hij er bezorgd om is, is dat hij er zelf de schuld van kan krijgen. In het boek waar Strangers on a Train op werd gebasseerd, krijgt Anthony Haines ook echt zo ver dat hij daadwerkelijk zijn vader omlegt. Maar dat zou in het universum van Hitchcock nooit kunnen. Daarin krijgt iedereen altijd wat hij verdient.

Lees ook onze bespreking van Hitchcock's The Birds

Een ander interessante aspect is de onuitgesproken homoseksuele spanning tussen de twee hoofdrolspelers. Niet dat het waarschijnlijk is dat een van de twee ook daadwerkelijk gay is, maar er wordt wel naar gehint. In 1951 was homoseksualiteit nog een groot taboe en waren homo’s zodoende gedwongen een geheim dubbelleven te leiden. Net zoals moordenaars. De connectie tussen seks en geweld speelt in vrijwel alle films van Hitch een subtiele of minder subtiele rol.

David Fincher wilde zich al langer aan een remake wagen, bijvoorbeeld aan 20,000 Leagues under the Sea. Van Hitchcock gingen eerder al Dial M For Muder en Rear Window op herhaling. Die laatste werd op zeer matige wijze verjongd in de vorm van Disturbia, met Shia LaBeouf in de hoofdrol. Het is ook niet niks om het werk van de grootmeester te evenaren, maar toch liggen er voor Fincher kansen.

Hij heeft immers al lang en breed bewezen een spannend en duister verhaal op het witte doek te kunnen toveren, en ook qua plot biedt Strangers on a Train ruimte tot verbetering. Zo is het happy end wat ouderwets. In Strangers worden sowieso heel wat ingrediënten omgegooid. Zo ontmoeten de hoofdpersonen elkaar niet in een trein maar op het vliegveld. Affleck speelt een filmster die een lift krijgt aangeboden van een rijke zakenman, die vervolgens met het idee komt om van moord te ruilen.

In tegenstelling tot Fincher, heeft Ben Affleck geen legendarisch voorbeeld dat hij moet zien te evenaren. Farley Granger is geen groots acteur en is ook in Strangers on a Train wat flets. Hij wordt volledig weggespeeld door Walker, die zowel charmant als doodeng is. Hij zit onder de plak bij zijn moeder en dat leidt tot sommige van de leukste scènes van de film. “Bruno, hou toch eens op met die gekke plannetjes. Laats wilde je ook al het Witte Huis opblazen.” Je zou Anthony zelfs als een voorloper kunnen zien van Norman Bates uit Psycho.

Lees ook onze bespreking van Hitchcock's Psycho

Strangers on a Train is een van de leukste en spannendste films die Alfred Hitchcock ooit gemaakt heeft. En dat zegt wat. Met zijn geweldige suspense-scènes en fantastische slechterik behoort de film absoluut tot de crème de la crème van de legendarische regisseur. Het zal voor Fincher en de zijnen nog een hele klus worden om dat niveau te evenaren. 

Trailer