Fijne Filmklassieker: True Romance

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

In tegenstelling tot zijn oudere broer Ridley, is Tony Scott nooit een grootse regisseur geweest. Natuurlijk heeft hij wat leuke actiefilms gedraaid, maar op echt briljant werk viel de man die deze week precies drie jaar geleden overleed nooit te betrappen. Ironisch genoeg denkt iedereen bij het horen van de titel van zijn beste film ook niet aan de naam Tony Scott, maar aan de naam Quentin Tarantino. Want hoewel Scott achter de camera zat, gaat dit misdadig goede meesterwerk bedekt onder een dikke vette laag Tarantino-saus. We hebben het dan uiteraard over True Romance.

 

Voor we aan de plot beginnen, eerst even een geschiedenislesje. Zoals Tarantino zelf ook maar wát graag vertelt, begon hij zijn carrière achter de kassa van een videotheek in een slaperig stadje. Jarenlang keek hij non-stop naar de meest obscure titels, om in zijn vrije tijd samen met collega Roger Avary zijn eerste eigen films te pennen. Het was Avary die als eerste met een script op de proppen kwam: Open Road, het verhaal van een losgeslagen koppel dat door het mid-westen van Amerika trekt. Na grondig herschrijfwerk van Tarantino ontstond een boekwerk van ruim 500 pagina's, dat door Avary later werd omschreven als de Bijbel van de popcultuur. 

Omdat het werk te lang was om in één keer te verkopen, besloot Tarantino het in tweeën te knippen. Het eerste deel werd gedoopt tot Natural Born Killers, later verfilmd door Oliver Stone. Het tweede deel noemden ze True Romance. Tarantino was zo'n enorme fan van Tony Scott dat hij hem zowat stalkte om hem zover te krijgen zijn scrips te lezen. Na lang aandringen gebeurde dat dan eindelijk. Scott kreeg True Romance in zijn handen gedrukt, net als het script van Reservoir Dogs, een film die Tarantino al eerder had geschreven. Scott wilde beide films dolgraag maken, maar QT ging echter alleen akkoord met de verkoop van die eerste titel. Van de opbrengst zou hij even later zelf Reservoir Dogs maken. En we weten allemaal hoe dat is afgelopen. 

Lees ook onze bespreking van Tarantino's Reservoir Dogs

Het verhaal van True Romance is in veel opzichten de natte droom van elke filmliefhebber, zeker die van Tarantino zelf. De rol van Clarence, hier gespeeld door Christian Slater, kan je dan ook rustig zien als een geromantiseerde versie van de jonge regisseur. Clarance is een wat eenzame jongen die werkt in een video- en stripwinkel. Zoals elk jaar viert hij zijn verjaardag alleen in de bioscoop tijdens een Streetfighter-marathon. Om hem te verrassen heeft zijn baas echter het hoertje Alabama (Patricia Arquette) opgedragen om 'per ongeluk' wat popcorn over Clarance te knoeien en vervolgens met hem aan te pappen. De twee worden smoorverliefd, laten een tatoo zetten van elkaars naam en willen eigenlijk gelijk trouwen.

Er is echter een probleem. De pooier van Alabama (een totaal geflipte en onherkenbare Gary Oldman) ziet dat plan niet zo zitten. Wanneer Clarance Alabama's spulletjes bij hem komt ophalen, loopt de meeting al snel uit op een bloedbad. In de chaos die ontstaat neemt hij per ongeluk een koffer vol cocaïne mee, in plaats van de kleding van zijn liefje. Terwijl ze een plan bedenken om de coke te verkopen, moeten de tortelduifjes uit handen zien te blijven van de politie en de maffia. 

Hoewel het script dus stamt uit een tijd waarin niemand nog van Tarantino gehoord had, heeft het toch al alles in zich dat hem later zo beroemd zou maken. Heerlijk gelul over Elvis Presley (hier vertolkt door Val Kilmer) een Mexican stand-off tegen het einde en natuurlijk de moddervette dialogen die totaal niet in dienst staan van de plot. En dan zijn er nog het brute geweld en de prachtige, bonte personages. Scott veranderde bijna niets aan dat scenario, hij koos enkel voor een wat vrolijker einde. Ook de lineaire vertelstijl die True Romance nu heeft, zou onder regie van Tarantino waarschijnlijk niet aanwezig zijn.

De cast die die personages vertolkt is geweldig. Slater en Arquette zijn prima in orde als het romantische koppel on the run, maar het zijn de bijrollen die bijblijven. Neem nou alleen al de scène die Christopher Walken en Dennis Hopper delen halverwege de film. Walken, als consultant van een maffiabaas, wil weten waar Clarence is, de zoon van het personage van Hopper. In een zenuwslopende dialoog van bijna tien minuten spelen de twee een kat-en-muis-spel dat hoe langer hoe intenser wordt. Hopper, die weet dat zijn laatste uur geslagen heeft, jaagt Walken op de kast met zijn theorie dat alle Sicilianen afstammen van negers. Tot het moment dat Walken zijn geduld verliest. Het is zonder meer een van de knapste scènes die Tarantino in zijn hele leven geschreven heeft, volledige leunend op de dialogen en de acteurs. Eentje ook die doet denken aan de opening van Inglourious Basterds.

Lees ook onze bespreking van Scott's Top Gun

En dan duiken in kleine rolletjes ook nog Brad Pitt, Chris Penn, Tom Sizemore en James Gandolfini op om de droomcast compleet te maken. Ook de gewelddadige confrontantie tussen die laatste en Alabama behoort tot de beste stukken uit Tarantino's ouvre. Daarin heeft Gandolfini eindelijk de gevluchte Alabama getraceerd, en wacht hij haar grijnzend op in haar hotelkamer. Terwijl hij haar hardhandig ondervraagt, worden de rollen langzaam omgekeerd en begint zij juist op hem in te beuken. Het is een gevecht dat er letterlijk behoorlijk inhakt. 

Dat gebeurt dus allemaal onder de kop van een echte romance. Juist deze bloedovergoten helletocht heeft in zich wat pure liefde volgens Tarantino zou moeten zijn. Dat is vast niet iedereen met hem eens, maar het is potdomme wel fantastisch om naar te kijken. Ondanks alle stevige scènes is er ook echt nog plaats voor ouderwets romantiek. Wanneer Alabama midden in een grote drugsdeal bijvoorbeeld de woorden 'you're so cool' op een servetje schrijft en dat aan Clarence geeft, dan is dat échte liefde. En dan komt het nog oprechter over dan in menige conventionele romantische film ook. 

Welbeschouwd is True Romance een volbloed Tarantino-film. Dat hij zelf niet achter de camera stond, doet daar weinig aan af. Het is ongetwijfeld een van zijn beste schrijfsels, en voor regisseur Tony Scott waarschijnlijk ook zijn beste film. Er zijn er weinig gemaakt met zoveel memorabele personages, zoveel vette dialogen, en zoveel oprechte liefde. Al is het dan maar de liefde voor de cinema. 

Trailer