FilmpjeKijken Fijne Filmklassieker: Fear and Loathing in Las Vegas

Beoordeling:

Geplaatst: door Rutger Otto

De Amerikaanse journalist Hunter S(tockton). Thompson overleed vandaag precies tien jaar geleden. Naar aanleiding daarvan richten we de spotlights nog eens op de verfilming van zijn bekendste verhaal: Fear and Loathing in Las Vegas. Met Johnny Depp - vanaf deze week te zien in Mortdecai - en Benicio Del Toro reisden we nog eens af naar Las Vegas, in een roes van drugs en alcohol, op zoek naar de American Dream.

Thompson schreef Fear and Loathing in Las Vegas in 1971 als tweedelig artikel voor magazine Rolling Stone en het verscheen een jaar later als boek. In het verhaal rijdt Thompsons alter ego Raoul Duke samen met advocaat Dr. Gonzo naar Las Vegas om verslag te doen van de Mint 400 motorrace. Van die race haalde bijna niets het uiteindelijke artikel, dat verzandde in een relaas over de Amerikaanse Droom, een terugblik op de jaren ’60-cultuur en drugs. Heel veel drugs.

Regisseur Terry Gilliam (Brazil, The Fisher King, The Zero Theorem) durfde het in 1998 aan om dit boek, wat onverfilmbaar werd geacht, toch naar het witte doek te brengen. Iedereen die het boek heeft gelezen kan beamen dat de film een vrij letterlijke vertaling is van het oorspronkelijke werk. Dat is knap, zeker omdat in Fear and Loathing in Las Vegas fictie en werkelijkheid behoorlijk door elkaar heen lopen en het verhaal aan innerlijke monologen aan elkaar hangt.

Terry Gilliam en zijn hoofdrolspeler Johnny Depp op de set van Fear and Loathing in Las Vegas.

Het centrum van Las Vegas drijft sommige mensen op een nuchtere maag al tot waanzin, maar Duke en Gonzo rijden de stad binnen met een koffer vol drugs en alcohol. Wie had die vreemde trip beter in beeld kunnen brengen dan Gilliam, die georganiseerde chaos tot zijn handelsmerk heeft verworven?

Zodra de hoofdrolspelers een hotelkamer ingaan, kun je er donder op zeggen dat die binnen een paar minuten op zijn kop staat. Flikkerende tv’s, ondergekalkte spiegels, vreemd licht, Amerikaanse vlaggen, gekke cameraposities - je hebt geen drugs nodig om in staat van narcose te raken als je de film kijkt. Daarnaast is Gilliam als lid van Monty Python geen vreemde van het concept humor en weet hij de lachers uit het boek mooi via film over te brengen.

Benicio Del Toro speelt in Fear and Loathing in Las Vegas een krankzinnige, bijna beangstigende rol als Doctor Gonzo, maar ook Johnny Depp overtuigt als Raoul Duke. In voorbereiding op de rol logeerde hij een vier maanden lang bij Hunter S. Thompson in huis om zijn manier van praten en bewegen te leren.

Ook kreeg hij advies van Bill Murray (die Thompson speelde in Where The Buffalo Roam): "Wees voorzichtig, of je blijft hangen in het spelen van Thompson. Zorg dat je volgende rol iets compleet anders is." Murray maakte zijn collega’s bij Saturday Night Live knettergek door in zijn personage te blijven steken. Depp speelde na Fear and Loathing een boekhandelaar in The Ninth Gate, maar wel één die geen boeken van Thompson aanraakte.

Het was gedurende zijn 'logeren' bij Thompson dat Depp met de journalist bevriend raakte. Johnny Depp heeft er zelfs voor gezorgd dat Thompson het vergeten manuscript van The Rum Diary (later verfilmd met Depp) als boek uitgaf. Depp kreeg van Thompson kleding mee naar de set die hij zelf in de seventies gedragen had en werd door de schrijver zelf kaalgeschoren.

Terug naar de drugs. Met de meest uiteenlopende middelen op betreden Duke en Gonzo de straten en tenten van Vegas, waar ze de boel op stelten zetten en zich daarna terugtrekken naar hun hotelkamer. Over Fear and Loathing wordt vaak gezegd dat de film je zelfs zonder ooit drugs aangeraakt te hebben, kan laten ervaren hoe een trip voelt. Fear and Loathing in Las Vegas is dan ook eerder een ervaring dan een film. Vaak kun je er om lachen, maar soms begrijp je het woord 'walging' uit de titel. Drugs is niet altijd een pretje, en zeker Doctor Gonzo is een vrij onaangenaam personage.

Draait het dan alleen maar om de drugs? Voor een groot deel wel, al neemt de film heel soms wat gas terug en maakt het bijvoorbeeld ruimte vrij voor de beste passage uit het boek. De beroemde 'wave speech' zorgt voor een rust- en hoogtepunt in de film, wanneer Johnny Depp voorleest hoe Thompson de hippiecultuur én het einde daarvan omschrijft.

Tien jaar geleden schoot Hunter S. Thompson zichzelf door het hoofd. Zijn snelle door drugs aangedreven leven had hem uitgeput. Maar hij ging 'out with a bang', en niet alleen door het schot in zijn hoofd. Zijn wensen voor de afscheidsceremonie waren al jaren eerder vastgelegd en werden werkelijkheid nadat Johnny Depp er na zijn dood twee miljoen dollar in investeerde: een enorm kanon in de vorm van Thompsons logo (een vuist met twee duimen) schoot de as van de excentrieke journalist met vuurwerk de lucht in.

Del Toro en Depp flankeren de man aan wie we Fear and Loathing in Las Vegas te danken hebben: Hunter S. Thompson.

Nu, jaren later, is het een mooi moment om Fear and Loathing in Las Vegas nog eens op te zetten of zelfs voor het eerst te bekijken. "Hate it or love it" is als beoordeling een dooddoener, maar voor deze film zeer toepasselijk. De tekst verscheen zelfs op Nederlandse dvd-hoezen. Zoals Thompson in het boek schreef: "Buy the ticket, take the ride...and if it occasionally gets a little heavier than what you had in mind, well...maybe chalk it off to forced conscious expansion: Tune in, freak out, get beaten." Onderga het en oordeel zelf, een waanzinnige trip is het zeker.

Trailer