FilmpjeKijken Fijne Filmklassieker: Hard Boiled

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Wie had gedacht dat John Woo ooit volwassen zou worden? Tientallen jaren lang draaiden de films van de gevierde regisseur uit Hong Kong enkel om kogels, explosies, bloed en slow-motion. Héél véél slow-motion. Maar die tijden liggen achter ons. In zijn laatste films, het tweedelige Red Cliff, liet hij al een meer serieuze kant van zichzelf zien. En ook zijn nieuwste worp belooft een volwassen, emotioneel en episch avontuur te worden: The Crossing, waar onlangs trailer nummer twee van verscheen. Ter ere daarvan keren wij ruim twintig jaar terug in de tijd voor wat waarschijnlijk de beste film is uit zijn actiejaren: Hard Boiled.

Hard Boiled, of Lat Sau San Taam zoals de film in de originele uitgave heet, draait om de keiharde detective Tequila (Chow Yun-Fat). Hij is de enige van zijn korps die sterk en stoer genoeg is om het op te nemen tegen de gewelddadige drugsbendes die de stad in hun greep houden. Hij krijgt hulp van de geheimzinnige Tony (Tony Leung), een undercoveragent die is geïnfiltreerd in één van de cartels.

Zonder de cover van Tony te verraden, komen de twee steeds dieper in de misdaadwereld van Hong Kong terecht. Ze ontdekken dat een van de grootste misdaadbazen een gigantisch wapendepot heeft opgebouwd onder een ziekenhuis. Tequila en Tony moeten alles op alles zetten om te voorkomen dat honderden onschuldige mensen in dat ziekenhuis het slachtoffer worden van een onvermijdbare kogelregen.

Dat plot zag er op het moment dat het filmen van Hard Boiled begon heel anders uit. Eigenlijk zou de film draaien om een psychopaat die babyvoeding vergiftigde vanuit een ziekenhuis. Maar dat vonden Yun-Fat en Woo bij nader inzien toch te veel van het goede, al was dat verhaal deels waargebeurd. De openingsscène stond echter al op beeld en kon niet overgedaan worden. Woo besloot daarom om het script samen met een vriend rigoureus te herschrijven. Personages werden uitgebouwd, veranderden van rol of werden helemaal geschrapt. Het resultaat is redelijk rechttoe-rechtaan maar biedt meer dan genoeg spanning en wendingen om interessant te blijven.

Bovendien is dit niet het type film dat draait om het ijzersterke plot. Meer dan alles is Hard Boiled een kogelballet. In de twee uur dat de film duurt worden er tweehonderd verschillende types geweren gebruikt en vallen er precies 307 doden. Tijdens het filmen werden meer dan 100.000 kogels afgeschoten.

Maar Woo zou Woo niet zijn als hij al dat bloedvergieten niet in een uiterst stijlvol jasje zou hijsen. Natuurlijk zijn er de talloze slow-motions en mooie camerabewegingen die hem beroemd maakten, maar de actiescènes zijn daarnaast ook heel erg gelikt en origineel. Voordat de film goed en wel vijf minuten onderweg is, zijn we al getrakteerd op meer vette actie dan een gemiddelde film in twee uur te bieden heeft.

Tequila die van en trapleuning glijdt terwijl hij twee geweren afvuurt, Tequila die een badguy executeert terwijl hij spookachtig wit is van bakpoeder, Tequila die met de grootste shotgun uit de filmgeschiedenis een heel arsenaal schurken afknalt, het gaat maar door. Er zijn weinig films gemaakt die zoveel coole actiescènes te bieden hebben. Het hoogtepunt komt tegen het einde van de film, wanneer Tequila en Tony zich een weg banen door het ziekenhuis. In één enkel tracking-shot, dat bijna drie minuten aanhoudt, volgen we de twee terwijl ze zich van verdieping naar verdieping werken. Héél intens, héél dicht op de huid en héél vet.

Na de films die hij hiervoor maakte, kreeg Woo steeds het commentaar dat hij gangsters verheerlijkte. Daarom maakte hij van Hard Boiled een film die het politiekorps verheerlijkt. Je kunt je overigens afvragen of hij in beide gevallen niet bezig is geweld te verheerlijken, maar dat geheel terzijde. Dit moest Woo’s eigen, keiharde, politiethriller worden, naar Amerikaans voorbeeld. Hij liet zich dan ook beïnvloeden door films als Dirty Harry met Clint Eastwood en Bullitt met Steve McQueen.

John Woo zou tijdens het filmen van Hard Boiled regelmatig naar het werk van Akira Kurosawa hebben gekeken, en dan met name The Seven Samurai. Daar vond hij de inspiratie voor de beeldvoering tijdens actiescènes. Maar op zijn beurt heeft Woo met deze film ook talloze regisseurs geïnspireerd. Ontegenzeggelijk hebben onder meer Quentin Tarantino en Robert Rodriguez heel wat ideeën geleend bij Hard Boiled en bij The Killer, de film die Woo hiervoor maakte.

Want Tarantino en Rodriguez mogen dan bekend staan om hun gestileerde geweld, Woo is de absolute koning op dat gebied. Ook in meer recente films is de stempel van Woo nog te zien. Het Indonesische The Raid leent bijvoorbeeld gretig van de beste man. Of zou het toeval zijn dat in beide films het personage van Mad Dog opduikt?

Het is ook niet gek dat juist deze film Woo een ticket opleverde naar Amerika. De film is een pure actiethriller, waar zijn eerdere werk nog wat kunstzinniger en minder toegankelijk was. Hard Boiled deed het goed in de Amerikaanse bioscopen, waar het prima aansloot op films als Die Hard en Predator die een paar jaar eerder succesvol waren. In The States deed Woo het zelf wat minder goed. Zijn Face/Off is weliswaar één van de leukste actiefilms van de jaren ’90, maar zijn overige werk is van een mindere orde. Teleurgesteld keerde hij in 2003 dan ook weer terug naar zijn geboorteland.

Hard Boiled kwam 22 jaar geleden uit, maar heeft nog niets van zijn bloedovergoten glans verloren. De film is spannend, fun en bovenal heel erg cool. Er zijn weinig films gemaakt die zoveel memorabele actiescènes hebben en die zoveel andere regisseurs hebben geïnspireerd. Elke actiefan zou Hard Boiled van buiten moeten kennen.

Trailer