FilmpjeKijken Fijne Filmklassieker: Unbreakable

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Met zijn kale kop, brede grijns en grofgebektheid is Bruce Willis eerst en vooral een actiester. Maar dat hij ook echt wel een potje kan acteren, bewees hij in bijvoorbeeld 12 Monkeys, The Sixth Sense en Unbreakable. In die laatste speelt hij misschien wel zijn beste en sowieso zijn meest ingetogen rol van allemaal. Vanwege Willis' zestigste verjaardag gisteren kijken we nog eens terug op die film.

David Dunn (Willis) is een doodgewone vader van een jong gezin in Philadelphia. Hoewel zijn vrouw (Robin Wright) en hij in scheiding liggen, ziet hun zoontje David als een held. Na een bezoekje aan New York is David de enige overlevende van een gigantisch treinongeval waarbij meer dan 130 mensen om het leven komen. David heeft zelfs geen schrammetje en zijn miraculeuze onstapping is wereldnieuws.

Nadat hij thuiskomt, vindt David onder zijn ruitewisser een briefje met daarop de eenvoudige vraag hoeveel dagen van zijn leven hij al ziek is geweest. De notitie is afkomstig van Elijah Price (Samuel L. Jackson), een man geobserdeerd door stripboeken die ervan overtuigd is dat David een superheld is. Price lijdt sinds zijn geboorte aan een zeldzame ziekte waardoor zijn botten bij het minste of geringste breken. Kinderen noemen hem daarom Mister Glass. In eerste instantie moet David niks van de vreemde Elijah hebben, maar langzaam maar zeker begint hij ook zelf te twijfelen aan waar hij allemaal toe in staat is. 

Eigenlijk draait Unbreakable maar rond één vraag: wat als Superman op aarde zou zijn, maar zelf niet wist dat hij Superman was? Shyamalan wijdt zijn hele film aan die vraag en het antwoord erop, het ontstaan van zijn superheld. En dat is een opmerkelijk keus. In een normale superheldenfilm zou dat gedeelte namelijk enkel de intro zijn, gevolgd door een clash met het kwaad. Aanvankelijk was dat ook Shyamalan's bedoeling, maar tijdens het schrijven besloot hij dat het beter was zijn film volledig op de geboorte van de held te focussen. Het maakt van Unbreakable een unieke film. 

In tegenstelling tot gewone superheldenfilms, zit Unbreakable ook vol lange shots en lange stiltes. Dit is niet de film van uitgesproken meningen, maar van ingehouden emoties. De kaders doen dan weer wél denken aan een stripboek of normale superheldenfilm. Let ook op de manier de poncho van Willis in beeld wordt gebracht. Die lijkt hoe langer hoe meer te veranderen in een superheldenoutfit, wiens schaduw niet onderdoet voor het pak van Batman.

Na monsterhit The Sixth Sense was het natuurlijk niet onlogisch voor Willis en Shyamalan om nog een keer samen te werken. Maar sindsdien zijn er weinig carrières in Hollywood die een treuriger verloop kennen dan die van M. Night Shyamalan. Wie de beoordeling van zijn films op een verticale as zet en het verloop van de jaren op een horizontale, kan een lijn trekken die bijna recht naar beneden loopt. Inmiddels is hij vooral berucht om hopeloos slechte en getwiste onzin

Zeker met zijn laatste werk (After Earth, The Last Airbender) laat Shyamalan in niets meer zien ooit een gerespecteerd regisseur te zijn geweest. Niet alleen zijn de plots waardeloos, sommige scènes zijn simpelweg onderbelicht, andere beroerd geacteerd. Het spreekt ook niet in zijn voordeel dat hij steeds teruggrijpt op plottwist op het eind van zijn films. Als je als kijker verwacht verrast te worden, komt een twist natuurlijk juist níet meer als een verrassing. 

Hoe anders was dat nog bij Unbreakable. Shyamalan neemt de tijd om zijn personages rustig neer te zetten en speelt vervolgens slim met de verwachtingen van het publiek. Door sommige ingrediënten van een superheldenverhaal aan zijn film toe te voegen, en andere juist weg te laten. Willis is daarnaast erg goed als de stille, ingetogen David Dunn die langzaam ontdekt dat hij heel wat meer is dan enkel een brave burger. Ook Samuel L. Jackson is sterk als de gehandicapte Elijah, een rol die eenvoudig een simpel typetje had kunnen worden. Maar Jackson maakt een onpeilbaar, intrigerend mens van hem. 

In veel opzichte is Unbreakable een film die doet terugverlangen naar vervlogen tijden. Toen Shyamalan nog slimme films maakte, toen Willis nog speelde in wat anders dan goedkope actiefilms en toen superheldenfilms meer te bieden hadden dan cgi en een afgezaagde held. Unbreakable is een ingetogen, unieke film. 

Trailer