Frank

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Je moet het maar durven. Als indie-regisseur strik je Michael Fassbender voor de hoofdrol en vervolgens laat je hem praktisch de hele film lang rondlopen met een gigantisch nephoofd van papier-maché. Compleet onherkenbaar. Lenny Abrahamson durft het aan in zijn vierde film Frank. Een bizarre komedie over rock-'n-roll en het sterrendom, die vele maanden na de oorspronkelijke relese nu ook in Nederland te zien is.

De film volgt de wannabe-rockster John (Domhnall Gleeson, zoon van acteur Brandon Gleeson), die er alles voor over heeft om weg te komen uit zijn saaie leven in een Brits dorpje. Op een dag is hij per toeval getuige van de zelfmoordpoging van de toetsenist van de band Soronprfbs. John biedt zichzelf aan om achter een keyboard te gaan staan tijdens het optreden dat de band die avond heeft. Tot zijn eigen verbazing wordt hij aangenomen.

Zo komt John terecht in de bizarre wereld van Soronprfs. Voor hij het goed en wel doorheeft, heeft de band zich teruggetrokken in een Ierse blokhut, waar ze maanden lang werken aan een album vol met omgevingsgeluiden en vreemde effecten. Het middelpunt van de band is Frank (Fassbender), de geniale zanger die om mysterieuze redenen altijd een groot masker draagt. Ook zijn er nog een Franse gitarist die geen Engels spreekt (Francois Civil), de depressieve manager Don (Scoot McNairy) en de dominante Clara (Maggie Gyllenhaal), die stiekem verliefd is op Frank en een bloedhekel heeft aan nieuwkomer John.

Je kan van Fassbender zeggen wat je wilt, maar de man maakt potdomme interessante keuzes. Niet veel jonge, populaire acteurs met zijn status zouden in een paar maanden tijd zowel een grote blockbuster als X-men: Days of Future Past als deze Frank kunnen draaien. Was het niet vanwege het vreemde plot en de onherkenbare rol, dan was het wel vanwege het budget van slechts één miljoen pond waarvoor de komedie gedraaid is. Maar Fassy voelt zich nergens te groot voor, en dat valt alleen maar te prijzen. 

Nu is het niet volkomen nieuw dat een acteur met enkel lichaamstaal en zijn stem een rol moet dragen. Eerder deed bijvoorbeeld Hugo Weaving dat al heel aardig in V for Vendetta. Ook Fassbender steelt de show met zijn performance. Frank is aan het begin van de film een bijna mythische figuur waar alle anderen tegenop kijken. Maar langzaam maar zeker verandert dat en blijkt dat ook Frank de nodige problemen heeft die hij het liefst verborgen houdt. Het personage neemt als het ware langzaam maar zeker zijn masker af. En dat terwijl hij dus een gigantisch masker blijft dragen. Knap gespeeld.

De andere rollen zijn van iets mindere orde. Zo is hoofdrolspeler Gleeson (About Time, Unbroken) soms een iets te vreemde gozer om met hem mee te gaan. Maggie Gyllenhaal speelt een gestoorde bitch, met wie het ook onmogelijk sympathiseren is. Zo blijven er maar weinig andere personages dan Frank over die leuk zijn.  

Frank is een rare film. Eentje die gaat over het sterrendom, wat het is om populair te zijn, de grens tussen gekte en genialiteit en over inzinkingen. De motor achter de film wordt gevormd door de vraag: wie is Frank en waarom draagt hij dat masker? Het antwoord op die vraag wordt aan het eind gegeven, maar is een kleine teleurstelling. Uit de laatste akte van de film, veruit de minste, was veel meer te halen.

Ergens is het wel te begrijpen dat de Nederlandse distribiteurs zo lang geen brood zagen in deze bizarre Britse indie-film, die lang niet alle bioscoopgangers zullen kunnen waarderen. Hetzelfde overkwam The Zero Theorem een paar maanden geleden. Wie Frank echter de kans geeft, ontdekt een mooie, kleinschalige en memorabele dramady. En de zoveelste bevestiging dat Michael Fassbender één van de beste acteurs van dit moment is.

Trailer