Glassland

Beoordeling:

Geplaatst: door Elise van Dam

John (Jack Reynor) sluipt door het huis, luistert aan deuren, kijkt voorzichtig om hoeken. Hij lijkt bang te zijn iemand aan te treffen, al wordt al snel duidelijk dat het vooral de staat is waarin die persoon wellicht verkeert die hij vreest. Glassland, de tweede film van Iers regisseur Gerard Barrett, gaat over de complexe relatie tussen de jonge taxichauffeur John (Jack Reynor) en zijn alcoholische moeder Jean (Toni Collette) die bij hem inwoont.

Zijn werk als taxichauffeur bestaat vooral uit het naar klanten rijden van een prostituee. Geld verdient hij er nauwelijks mee. Het is net genoeg om rond te komen, maar niet genoeg om dat cirkeltje te doorbreken. En al helemaal niet om de hulp te kunnen betalen die zijn moeder eigenlijk nodig heeft. Want zelfs wanneer hij zijn moeder zover krijgt de drempel over te gaan, stuiten ze direct daarna opnieuw op verzet. De mensen binnen het systeem zijn weliswaar oprecht en hulpvaardig, maar het systeem zelf is onverbiddelijk.

Dat dit John tot ongure daden drijft is niet bijster verrassend, zoals de plot van de film dat sowieso niet is. Glassland moet het hebben van sfeer en spel en daarmee komt de film aardig ver. Zowel Reynor als vooral Will Poulter (The Maze Runner, We're The Millers) als diens beste vriend spelen sterke rollen. In een intense scène schreeuwt John zijn moeder toe dat het niet zo door kan en dat ze hulp moet accepteren. Maar het is vooral ook in het inhouden van al die woede en frustratie dat Reynor zich laat gelden. Hij speelt John als een jongen die constant onder hoogspanning staat. Trekkend met zijn been, trommelend met zijn vingers op de tafel.

Toch blijft Glassland wat teveel aan het oppervlak om echt indruk te maken. De alcoholverslaving van Jean blijft te schematisch, met een woede-uitbarsting in de keuken die ons de lelijkste kant van haar ziekte laat zien en later een – zij het mooi gespeelde, maar ook te uitleggerige – monoloog over hoe het zover kwam. En ook voor de ontwikkeling van John geldt dat die te kort door de bocht is. Er wordt net te veel ingewreven dat hij het hart op de goede plaats heeft en de donkere kant die hij ook heeft blijft vrijwel onbelicht.

De intensiteit van de eerste helft van de film ebt gek genoeg weg in het laatste deel, waarin John zich door die donkere kant voor een morele keuze ziet komen te staan. De scènes in die slotfase lijken soms bijna onaf en de trage opbouw wordt wat teniet gedaan door de rommelige en gehaaste afronding van de verhaallijnen. Glassland is een film die belofte in zich draagt, maar deze slechts in een paar scènes echt waarmaakt. 

Trailer