Gods of Egypt

Beoordeling:

Geplaatst: door Ellen van den Braak

In Gods of Egypt lopen eeuwenoude Egyptische goden onder de mensen in het welvarende Noord-Afrika. Hartstikke logisch dan natuurlijk dat alle Egyptenaren door Britten worden gespeeld. De goden krijgen het met elkaar aan de stok, om zo te proberen de macht over Egypte over te nemen. Dit ontaardt in een heuse oorlog waar natuurlijk het lot van de wereld vanaf hangt. Regisseur Alex Proyas (I, Robot) weet een visueel boeiende film neer te zetten, die het qua inhoud nét niet redt.

De film met uit te leggen dat in het oude Egypte, ook goden onder de mensen leefden. Ze zijn langer dan normale stervelingen, en bezitten krachten die ze waarlijk goddelijk maken. Maar ze bezitten ook allemaal persoonlijkheden, met hun sterke en zwakke punten. In dat opzicht zijn ze onvolmaakt, en lijken ze eerder op mensen. Hiermee is een interessant concept gewekt. Het doet een beetje denken aan de Griekse mythologie, waar goden imperfect en temperamentvol waren. Hoewel aanbeden door stervelingen, kunnen ze ook van hun onderdanen leren.

Osiris heerst over Egypte, dat al duizend jaar vrede kent. Zijn zoon, de arrogante Horus (Nikolaj Coster-Waldau), is troonopvolger. Helaas gooit Osiris' jaloerse broer Seth (Gerard Butler) roet in het eten. Hij vermoordt Osiris en wordt koning van Egypte. Hij onderwerpt zijn onderdanen in slavernij en veroordeelt Horus tot ballingschap. Het is aan vingervlugge dief Bek (Brenton Thwaites) om Horus uit zijn ballingschap te lokken en de strijd met de haast oppermachtige Seth aan te gaan.

Aan de oppervlakte doet de film denken aan spektakelstukken we al eerder hebben gezien: Immortals, Clash of the Titans, Exodus: Gods and Kings, Hercules. Mythische legendes die het goed doen als een groots actiedrama op het witte doek. Gods of Egypt volgt gedeeltelijk in deze voetsporen. Al is het tegelijkertijd behoorlijk anders.

Het is natuurlijk een vrije interpretatie van de Egyptische mythe, maar het is allemaal niet bijster serieus genomen. Zo doet Butlers Seth nog wel het meeste denken aan Hades van Disney’s Hercules, en is er veel ruimte voor humor overgelaten in de actiefilm, wat optimaal benut is. Of de humor echt tot zijn recht komt is een bijkomstigheid.

Soms lijkt het wel een beetje alsof regisseur Proyas niet goed weet ie wil met zijn film. Tussen alle heftige actiescènes en gevechten door lijkt het eerder een avonturenfilm. De personages zijn constant op reis in plaats van de confrontatie met hun problemen direct aan te gaan, waardoor de actiefactor soms verloren gaat. Dat verstoort het ritme een beetje. Desondanks zijn de actiescènes en de effecten van hoge kwaliteit, wat steeds opnieuw de spanning terugbrengt in de film. Uiteindelijk is Gods of Egypt een vermakelijke, niet al te gecompliceerde film die bij veel mensen goed zal vallen.

Trailer