Guardians Of The Galaxy

Beoordeling:

Geplaatst: door Remco Visser

Het bioscooppubliek is de laatste paar jaar behoorlijk verwend door comicstudio Marvel. De enorme catalogus aan superhelden bleek uitstekend materiaal voor een aantal kaskrakers en dientengevolge hebben we al een aantal keer mogen beleven hoe personages als Iron Man, Hulk, Thor en Captain America de aarde redde van de ondergang. In Guardians of the Galaxy is het echter aan een groep relatief onbekende helden om het hele universum te beschermen.

In Guardians of the Galaxy volgen we Peter Quill, die na de dood van zijn moeder als jong knulletje wordt opgepikt door een buitenaards ruimteschip. Tussen de sterren groeit hij op tot ruimte-avonturier Star-Lord, die na de vondst van een bijzonder relikwie wordt opgejaagd door de machtige Ronan. In zijn strijd om uit handen te blijven van deze duistere leider krijgt Star-Lord echter hulp van een onalledaagse groep metgezellen: Rocket, een vuurwapengevaarlijke wasbeer, Groot, een boommens, de dodelijke en mysterieuze Gamora (Zoe Saldana) en de door wraak gedreven Drax the Destroyer (Dave Bautista).

Dit klinkt inderdaad een beetje bizar en onsamenhangend, maar laat je daar vooral niet door afschrikken. Dan loop je namelijk één van de tofste films van dit jaar mis. Het kost misschien iets langer om in de ‘flow’ van deze film te komen dan je gewend bent van de eerdere Marvel-films, maar dat resulteert uiteindelijk wel in het cinematografische equivalent van een spectaculair achtbaanritje.

Hoofdfiguur Peter Quill heeft dan ook behoorlijk wat overeenkomsten met legendarische iconen als Han Solo en Indiana Jones - beide overigens ook in handen van Disney - en wordt perfect neergezet door Chris Pratt, die vooral bekend werd door zijn rol in de serie Parks and Recreation. Maar de daadwerkelijke show wordt uiteindelijk toch gestolen door de grofgebekte en tot de tanden bewapende wasbeer Rocket en zijn maatje Groot, ingesproken door respectievelijk Bradley Cooper en Vin Diesel, die met briljante one-liners regelmatig voor hilarische momenten zorgen.

Bovendien is de film een stuk minder oppervlakkig dan in eerste instantie lijkt. Al in de opening word je als kijker bijvoorbeeld geconfronteerd met het emotionele afscheid van Quill’s moeder, een gebeurtenis die de film soms in een ander daglicht zet. Het enige dat de volwassen Peter namelijk nog aan aarde bindt, is een walkman met een mixtape vol hits uit de jaren ’70 en ’80, die hij kreeg van zijn moeder. Op het einde van de film zou je je daarom kunnen afvragen of we niet misschien hebben zitten kijken naar de verbeelding van diezelfde jonge Peter Quill, die met zijn walkman en een fikse stapel comics probeert te vluchten van de realiteit. Een soort Neverending Story in space, zogezegd.

Of die theorie waarheid blijkt te zijn zullen we misschien zien in 2017, als het vervolg op Guardians of the Galaxy verschijnt. Tot die tijd is deze film een buitenaards goede aanvulling op het toch al niet teleurstellende Marvel-universum en prima materiaal om in de tussenliggende drie jaar nog een aantal keer te bekijken.

Trailer