Hansel And Gretel: Witch Hunters

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Ooit afgevraagd hoe het verder ging met sprookjesbosbewoners na het klassieke “...en ze leefden nog lang en gelukkig”? Je moest als kleine dreumes maar gewoon aannemen dat 'ze' nog een lang en gelukkig leven hadden terwijl de personages in sprookjes vaak de meest traumatiserende dingen meemaakten. Je hoorde nooit hoe het de dappere overlevenden verging. Slachtofferhulp? Regressietherapie? Schadeloosstelling? Niks daarvan. Gewoon rug recht, borst vooruit en verder met je lange en gelukkige leven.

Regisseur/scenarist Tommy Wirkola, de man achter de recente nazizombiefavoriet Dead Snow, vroeg zich in het geval van Hans & Grietje hetzelfde af. In zijn visie zijn de twee wezen (Bourne 2.0 Jeremy Renner en voormalig Bondgirl Gemma Arterton) onverschrokken heksenjagers geworden, die het hun levenswerk hebben gemaakt om alle heksen over de kling te jagen.

Zo'n vijftien jaar na het incident in het peperkoekhuisje vinden we broer en zus terug in een klein stadje in het bos, waar ze maar net de executie van een van hekserij beschuldigde vrouw kunnen voorkomen. Er heerst paniek bij de lokale bevolking want er zijn een aantal kinderen vermist. Hansel en Gretel worden ingehuurd door de burgemeester en vinden al snel uit dat er inderdaad heksen aktief zijn, aangevoerd door opperheks Muriel (Famke Janssen), en dat er iets groots staat te gebeuren bij de eerstvolgende maansverduistering.

Noorse dertiger Wirkola is als filmmaker echt een product van de jaren tachtig en negentig en de invloed van culthelden Sam Raimi en Peter Jackson is dan ook duidelijk aanwezig in Hansel And Gretel: Witch Hunters. De ludieke toepassing van geweld en het hyperkinetische camerawerk kunnen zo teruggevoerd worden naar het vroege low-budget werk van beide grootheden. Maar waar Raimi en Jackson eigenzinnige eenlingen waren die een goed idee op een originele en baanbrekende manier uitwerkten (en pas naderhand hun cultstatus ontvingen) komt Wirkola helaas niet verder dan een goed idee.

Het begrip 'cultfilm' is ondertussen een marketing-term en het is overduidelijk dat de regisseur zich iets te graag laat leiden door het succes van zijn voorbeelden. Van enige eigen inbreng, in de vorm van bijvoorbeeld humor of mythologie, is nauwelijks sprake, enkele uitzonderingen (zoals Hansel die aan suikerziekte leidt) daargelaten.

Net als halfbakken voorgangers als Abraham Lincoln: Vampire Hunter en Van Helsing komt Witch Hunters over als de netjes afgelopen checklist van een opportunistische studiobaas die wel even makkelijk denkt te kunnen scoren bij de doelgroep. Nauwelijks spanningsopbouw of pogingen om ook maar enige diepgang of karakter aan de personages mee te geven, slechts opzichtige visuele flair.

Geen tijdloze cultklassieker dus maar Wirkola's enthousiasme en pretentieloosheid maken veel goed. De leuke cast heeft er zin in en de voorliefde van de regisseur voor analoge effecten en buitenlokaties is verfrissend. De mix van slapstick en horror wringt een beetje door uitblijven van een écht eigen insteek, maar wie even anderhalf uur lang wil ontsnappen aan het dagelijkse leven kan ergere plekken treffen dan dit ruige sprookjesbos.

Trailer