Hardcore Henry

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Hardcore Henry is het geesteskind van voormalig videoclipregisseur Ilya Naishuller. Hij maakte enkele jaren geleden twee clips voor zijn punkband Biting Elbows. Geïnspireerd door first person shooters als Doom (of Modern Warfare zoveel, voor de jongeren onder ons) tonen deze minifilmpjes vanuit eerstepersoonsperspectief hoe een man in pak eerst een mysterieus voorwerp uit een kantoor steelt en vervolgens zich al vechtend een weg moet banen door een schier eindeloze stroom aan schurken.

De clips groeiden al snel uit tot virale hits met miljoenen kijkers, met vele "OMG Hollywood, geef deze man het budget voor een film!!!"-reacties tot gevolg. En dat is precies wat producer/regisseur Timur Bekmambetov (Wanted, Abraham Lincoln: Vampire Hunter) deed. Hij bood Naishuller een zak met geld aan voor een speelfilm, maar belangrijker: hij gaf de punkrocker complete artistieke vrijheid om diens visie te verwezenlijken.

De jonge regisseur/schrijver was terecht een beetje huiverig om zijn korte kunststukjes uit te bouwen tot een volwaardige film, zich terdege bewust van de beperkingen en valkuilen van het eenzijdige uitgangspunt. En toegegeven, Hardcore Henry is inderdaad weinig meer dan een tot speelfilmlengte uitgerekte versie van het bronmateriaal, maar zoals het hoort bij dit soort hi-concept genrecinema is het verhaal bijzaak en draait alles om de invulling.

Henry's verhaal is dus de simpelheid zelve: hij ontwaakt uit een coma en zijn vrouw Estelle (Hailey Bennett) vertelt hem dat hij nog leeft dankzij een aantal baanbrekende bionische aanpassingen aan zijn lichaam. Wanneer vervolgens megalomane superschurk Akan zijn wederhelft kidnapt, zit er voor Henry maar één ding op: alles op alles zetten om haar te redden. Meer dan twee zinnen hieraan besteden is er al één teveel.

Diepgang het raam uit en gáán, lijkt het devies geweest van de makers en dat is ook precies wat de film uitstraalt. Enige voorliefde voor computerspellen en cultcinema is waarschijnlijk gewenst om deze lowbudget tour de force ten volste te kunnen waarderen, maar voor de liefhebber is het dan ook een waar feest. Vrijwel elke scène zit vol met adembenemde stunts, inventieve beeldgrapjes en knipoogjes naar alles van klassieke zombiefilms tot aan Assassin's Creed.

Ook in de vertelstijl zien we deze invloeden terug. Het eerstepersoonscamerawerk is natuurlijk de blikvanger hier en zorgt, na enige gewenning bij de kijker, voor de gehoopte ervaring. Alsof je je favoriete shooter speelt, maar dan zonder te hoeven stressen over je opspelende muisarm. De film is niet alleen gefilmd als computerspel, hij is ook zodoende geconstrueerd. Met de opgejaagde intensiteit van een gemiddeld Call of Duty-level raast Henry in negentig minuten door tot aan het onvermijdelijke eindduel met de altijd buitensporig sterke en daardoor onverslaanbaar geachte eindbaas.

Het is een stijlkeuze die continu het risico loopt de kijker te verliezen vanwege een overdaad aan prikkels. Naishuller weet echter wat hij doet en zorgt voor enkele korte, maar welkome rustpunten waarin Henry (en daarmee de kijker) wat nieuwe informatie toegediend krijgt. Geheel in lijn met de spelanalogie komt deze informatie in vorm van een mentorfiguur (Chappie's Sharlto Copley) die op de meest onwaarschijnlijke momenten de protagonist uit de brand helpt.

Copley is Hardcore Henry's enige acteur van naam (op Tim Roth in een kleine cameo na) en Naishullers geheime wapen. Het script vraagt het uiterste van zijn veelzijdigheid, maar hij is uiteindelijk de reden dat deze hele achtbaanrit net even dat kleine beetje extra meekrijgt waardoor de film het gimmicky uitgangspunt overstijgt en ontspannen richting zijn welverdiende cultstatus kan koersen.

Trailer