Hemel

Beoordeling:

Geplaatst: door Erik Boekhoven

Zal het over de dood gaan? Over religie misschien? Of zijn dat open deuren? Met de titel Hemel kun je een aantal kanten op. Wat niet zo snel de gedachte zal passeren, is dat Hemel de naam van een jonge vrouw is. En dan niet van het type ‘heilig boontje’.

Nee, Hemel (Hannah Hoekstra) schopt genadeloos hard tegen schenen aan, duikt met mannen het bed in alsof haar leven ervan af hangt en is bovendien niet vies van grof taalgebruik. Het zal je dan ook niet verbazen, dat naaktscènes en omgetrapte heilige huisjes niet worden geschuwd in dit speelfilmdebuut van regisseur Sacha Polak.

Als kijker volg je in acht hoofdstukken Hemels weg naar volwassenheid. Al snel wordt duidelijk dat ze zich in een tussenfase bevindt. Ze houdt erg vast aan haar vader Gijs (Hans Dagelet), maar probeert tegelijkertijd het leven van een volwassen vrouw te leiden. Ze verslindt mannen als speeltjes en heeft dat van geen vreemde. Ook haar vader heeft – na het overlijden van Hemels moeder – een behoorlijke schare ex-vriendinnen opgebouwd. Of ‘nieuwe moeders’, zoals Hemel ze noemt.

De relatie tussen Hemel en haar vader balanceert zo nu en dan op het randje. Zonder dat ze het zelf door lijken te hebben, kunnen de twee enorm intiem zijn. Die intimiteit wisselt echter nog wel eens van gedaante. De ene keer laat Hemel zich op de wc helpen en uitkleden door haar vader voor een nachtelijke plas, de andere keer spreekt ze hem toe alsof de twee getrouwd zijn. Hoe dan ook, Hemel schuwt de confrontatie niet en kent weinig gene en respect voor anderen. Dat levert je als kijker soms plaatsvervangende schaamte en rode oortjes op, hoewel Gijs zich prima raad weet met de rechtdoorzee aard van zijn dochter.

Het probleem van Hemel is dat plaatsvervangende schaamte en wat verdwaalde glimlachen vrijwel de enige aangeboorde emoties van de kijker zijn. Eerlijk gezegd brengt Hemel een lach noch een traan teweeg. Ondanks de sterke acteerprestaties van Hoekstra, weet de film je nooit echt in het verhaal te trekken en blijf je als kijker met veel vragen zitten.

Al met al is het verhaal ronduit mistroostig en wordt er soms iets te hard gezocht naar de grenzen van het toelaatbare. Geen slecht debuut voor Polak, maar wel een film met een beperkte doelgroep. Hemel is zo’n typisch drama dat de gemiddelde mens niet voor de lol kijkt, maar alleen voorgeschoteld krijgt in kijkhuizen en tijdens filmfestivals. Niet voor niets werd de film geselecteerd voor het Internationaal Filmfestival Berlijn 2012.

Trailer