Het Diner

Beoordeling:

Geplaatst: door Remco Visser

Na een enorm succes op wereldwijde boekenlijsten en een theaterbewerking, werd Het Diner van schrijver Herman Koch ook nog verfilmd. Regisseur Menno Meyjes (The Color Purple) mocht met het verhaal aan de slag, voordat Cate Blanchett begint met de Amerikaanse verfilming.

De broers Serge (Daan Schuurmans), een politicus in de race voor het premierschap en Paul Lohman (Jacob Derwig), een mislukte geschiedenisleraar met een burnout, gaan met hun vrouwen Babette (Kim van Kooten) en Claire (Thekla Reuten) uit eten. Er wordt over koetjes en kalfjes gepraat, maar tegelijkertijd heerst er een duidelijke spanning. Ze vermijden het onderwerp waarvoor ze eigenlijk zijn samengekomen: hun kinderen. Die hebben iets verschrikkelijks op hun geweten wat hun toekomst kan verwoesten. Maar wie weet wat en hoever ga je als ouder om je kind te beschermen?

Mensen die Carnage van Roman Polanski hebben gezien, zal de afwikkeling van Het Diner bekend voorkomen. Ook daar gaan twee echtparen in conclaaf over een voorval tussen hun kinderen, waarbij het hele verhaal zich afspeelt in hetzelfde appartement. En zoals we bij Carnage al zagen, heeft een dergelijk concept kundige acteurs nodig om het tot een boeiend verhaal te maken. Het Diner speelt zich namelijk ook vrijwel geheel op dezelfde plek af; een tafel in een chique Amsterdams restaurant. En inderdaad heeft Meyjes prima acteurs weten te casten.

Vooral Jacob Derwig geeft met glans gestalte aan de zonderlinge Paul, zonder daarbij te ver af te zakken naar het ridicule. Het is ook vooral zijn voice-over die je als kijker opnieuw betrekt bij alles wat gaande is, mochten de echte ontwikkelingen te lang op zich laten wachten. Tegenspeelster Thekla Reuten zet je daarentegen volledig op het verkeerde been, om tegen het einde enorm verrassend en villein uit de hoek te komen.

Helaas is de plot echter te oppervlakkig om van een écht goede film te kunnen spreken en is Meyjes, ondanks zijn indrukwekkende palmares, volstrekt geen Roman Polanski. Zo wordt er regelmatig teruggevallen op obligate achtergrondmuziek die moet benadrukken dat we naar een enorm spannend moment aan het kijken zijn. Tevergeefs, want halverwege de film begint dit trucje vooral te irriteren.

De spanningsboog en het gevoel van ongemak die in het begin zo vakkundig worden opgebouwd, ebben daardoor langzaam weg en maakt dat de film vooral een langdradige indruk achterlaat. De verrassende wending aan het einde voelt dan vooral ook als opgewarmd liflafje, in plaats van een grandioos dessert. Het is nu afwachten of Cate Blanchett met hetzelfde recept wel een keukenprinses blijkt te zijn.

Trailer