Hidden Figures

Geplaatst:

Beoordeling:

door Daphne van Hoolwerff

Het biografische drama Hidden Figures van regisseur Theodore Melfi was één van de negen films die dit jaar een Oscar-nominatie voor beste film binnensleepten. Gebaseerd op het gelijknamige boek vertelt deze film het verhaal van drie Afro-Amerikaanse vrouwen die meewerkten aan het United States space program.

Hoofdpersonage is wiskundig genie Katherine Johnson, (Taraji P. Henson) die vanwege haar geslacht en donkere huidskleur haar tijd niet mee had. Hiermee volgt Hidden Figures een bekende formule in Hollywood: een buitenstaander die zich ondanks vooroordelen moet zien te bewijzen, en zijn er meerdere raakvlakken met die andere waargebeurde film over een wiskundig genie: The Imitation Game.

Dit keer bevinden we ons in de jaren zestig in Amerika, toen de segregatie nog in volle gang en bovendien de normaalste zaak van de wereld was. In een tijd van gescheiden WC's en bussen moeten Katherine en haar collega's/vriendinnen, gespeeld door Octavia Spencer en Janelle Monáe, vechten voor hun ambities binnen een verder hoofdzakelijk blank en mannelijk NASA.

In eerste instantie siert het Hidden Figures dat het racistische aspect niet al te extreem is: schelden en geweld blijven achterwege. Subtiliteit daarentegen is ook niet het sterkste punt. Alles, van de problemen waar Katherine tegenaan loopt, tot de blanke baas die wél gelijke potentie ziet en het verschil maakt, gebeurt met veel nadruk en bombarie. Hierbij bewandelt het script alle platgetreden paden, met de meest gequote zin "Here at NASA, we all pee the same colour" als tenenkrommend dieptepunt. Wat een inspirerende boodschap moet zijn, ligt er zo dubbeldik bovenop dat het hierdoor aan kracht inboet.

Wat de film iets boeiender weet te maken, is het stukje ruimtevaartgeschiedenis dat erbij komt kijken. De race die Amerika voerde met de Sovjet-Unie om elkaar af te troeven is een fijn achtergrondverhaal. Het verhaal van de drie vrouwen die in deze geschiedenis een belangrijke rol speelden maar tot nu toe onbelicht bleven, leent zich uitstekend voor een film.

Helaas is het er een die weinig meer weet te doen dan standaard morele lessen weer eens uit de kast te trekken. Het kijkt allemaal prettig weg en enkele lichte scènes over het huiselijk leven van Katherine maken de speelduur prima verteerbaar, maar verrassen, verdiepen of diep raken doet Hidden Figures nergens.

In essentie is er niets mis met een boodschap die al vele malen eerder is verteld, opnieuw vertellen. Ook in deze tijd zijn de thema’s, zij het in minder extreme mate, relevant en een positieve prent over de kracht van donkere vrouwen is momenteel zeker in Amerika meer dan welkom. In dat opzicht voorziet Hidden Figures ruimschoots in een begrijpelijke behoefte.

Het mag toegejuicht worden dat Hollywood een verhaal als dit vertelt. Toch mist er smoel. De vertellingswijze voegt niets toe aan het oh zo bekende recept. De enige poging tot rauwe emotie is zo prompt en opgeblazen dat het meer neigt naar vals sentiment. Dat ligt verder niet aan het acteerwerk, die drie hoofdrolspeelsters halen het maximale uit het matige script. Een compliment is ook op zijn plaats voor het tijdsbeeld. Door middel van de setting en de kleding komen de jaren zestig tot leven.

Vergeleken met Oscar-tegenhangers als het krachtige, prachtig ingetogen Moonlight en het spetterende La La Land, weet Hidden Figures zich simpelweg niet genoeg te onderscheiden. Maar het verhaal is aansprekend en een poging tot inspireren. Dat dit op z'n op en top Hollywoods gebeurt, zal voor velen niet uitmaken.

Trailer