Homies

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Homies is het schrijf-/regiedebuut van voormalig Zoop-ster Jon Karthaus en vertelt het verhaal van vier vrienden die tegen wil en dank verzeild raken in een drugscomplot. Spil van de groep is Timo (Robert de Hoog, Nova Zembla), een typisch ongefocuste bijna-dertiger die er maar niet echt toe komt wat van zijn volwassen leven te maken. Hij staat altijd klaar voor zijn drie beste vrienden, maar ondertussen hebben zij allemaal een soort van carriere en blijft hij maar wat met de winden mee waaien.

Zijn vriendinnetje (Charlie-Chan Dagelet) heeft haar heil ondertussen al bij iemand anders gezocht. Wanneer Timo net op het punt staat om zijn leven radicaal om te gooien om zo zijn meisje terug te winnen gooit één van zijn vrienden roet in het eten.

Deze Sebas (Manuel Broekman, Feuten Het Feestje en De Marathon) heeft in een dronken bui een drugsdeal verstoord en de volgende dag staan er drie Rusissche gangsters bij Sebas, Timo, Felix (Gijs Naber, Aanmodderfakker) en Mark (Tibor Lukács) in de huiskamer. Ze presenteren een koffer met cocaïne en willen binnen een week het verschuldigde bedrag terug. Timo is eigenlijk helemaal klaar met zijn vrienden, maar laat zich toch weer overhalen om ze te helpen.

“Just when I thought I was out, they pull me back in”, zei Michael Corleone ooit. Karthaus steekt zijn invloeden niet onder stoelen of banken en is overduidelijk een kind van zijn generatie. Meer nog dan door grootmeesters als Coppola lijkt hij gevormd door zelfbewuste, postmoderne filmmakers als Quentin Tarantino en Guy Ritchie. 

Inventieve regisseurs die speelden met conventies en een eigen draai gaven aan aloude genres. “Beter goed gejat dan slecht bedacht”, lijkt de achterliggende gedachte geweest te zijn. In zijn drang zijn idolen te emuleren, vergeet Karthaus echter het belang van die eigen draai.

Na een veelbelovend begin, waarin de voiceover van Timo zijn leven uiteenzet en door middel van wat scherpe observaties enige afkeer van zijn generatie laat doorschemeren, verzandt Homies helaas al snel in een luidruchtige, chaotische race tegen de klok.

Hier geen eigengereide antihelden om mee te sympathiseren, maar een stel oppervlakkige studentikoze niksnutten. Geen scherpe dialogen maar platte humor en halfbakken, schreeuwerige scènes. In plaats van bijvoorbeeld een gevatte oneliner als riposte kunnen de jongens vaak weinig meer uitbrengen dan een ongeinspireerde “what the fuck?”

Dit alles doet de film weinig goeds, maar wil niet zeggen dat Homies niet zijn momenten kent. Enkele showstelende cameo's, wat rake grappen en leuke vondsten hier en daar houden de boel redelijk genietbaar, maar over de hele linie gezien is dit debuut het simpelweg net niet.

Het is duidelijk dat Karthaus weet waar Abraham de mosterd haalt, hij moet alleen nog leren hoe hij die mosterd het beste uit kan smeren.

Trailer