Ice Age 5: Collision Course

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Toen begin deze eeuw Ice Age en Shrek uitkwamen, maakten ze van respectievelijk 20th Century Fox en Dreamworks in een klap frisse nieuwe spelers in een genre wat tot die tijd gedomineerd werd door Pixar. Maar waar Pixar zich uit artistieke overwegingen slechts sporadisch bediende van sequels, hadden de twee andere studio's duidelijk minder morele problemen met het exploiteren van hun intellectuele eigendom. Dreamworks vond het na vier Shreck-films wel welletjes, Fox poogt zijn gouden franchise (goed voor bijna drie miljard dollar tot nu toe) nog wat verder uit te melken en komt deze zomer doodleuk met Ice Age: Collision Course, alweer het vijfde deel in die serie.

En zoals dat gaat met vijfde delen, borduurt ook Ice Age 5 gemakzuchtig door op de bewezen formule zonder ook maar vleugje innovatie. Sabeltandratje Scrat zet zoals gebruikelijk in de openingsscène het verhaal in werking. Deze scène is echter zó overdreven uitgesponnen en vergezocht, dat gelijk al duidelijk wordt dat de makers echt bij het onderste deel van de kan gearriveerd zijn. In zijn eeuwige kweeste om zijn geliefde eikeltje veilig te stellen ontketent hij, wanneer hij stuit op een ingevroren UFO, een kettingreactie in het universum die er uiteindelijk voor zorgt dat er een enorme asteroide op Aarde af stevent.

Aarde en zijn inwoners zijn zich echter van nog geen kwaad bewust. De Kudde heeft na de gebeurtenissen in Continental Drift een veilig thuis gevonden en iedereen kan zich weer druk maken om de alledaagse dingen. Mannie de Mammoet (Ray Romano) is gelukkig getrouwd met Ellie (Queen Latifah) maar moet met lede ogen toe zien hoe zijn dochter Peaches haar hart heeft verpand aan de niet al te snuggere Julian. Sid de Luiaard (John Leguizamo) is net gedumpt door zijn vriendinnetje en Diego de Sabeltandtijger (Denis Leary) vraagt zich af of zijn uiterlijk en verleden hem te afschrikwekkend maakt om ooit kinderen te kunnen opvoeden.

Dit idyllische maar gezapige leventje wordt bruut verstoord wanneer een meteorenregen de komst van de wereld-beëindigende mega asteroïde aankondigt. De Kudde overleeft de bui ternouwernood, maar hun veilige habitat is vernield. Dus voor de vijfde keer gaan de dieren op pad, op zoek naar een nieuw thuis.

Onderweg komen ze echter de wezel Buck (Simon Pegg) tegen, die hen vertelt over een voorspelling waarin elke zoveel duizend jaar een grote asteroïde neerstort op Aarde en zo de boel herstart. Het gebeurde bij de amfibieën, bij de dino's en nu zijn de zoogdieren aan de beurt. Het is aan Manny en consorten om een manier te vinden om het einde van de wereld te stoppen.

Ice Age hechtte met elk opeenvolgend deel minder en minder waarde aan logica, (pre-)historie en de wetten der natuur, maar de serie kwam daar mee weg door een charmante cast, leuke vormgeving en, nouja, omdat het animatiefilms zijn over pratende dieren. Rekening houden met geloofwaardigheid is geen prioriteit.

Dat een deel vijf meer van hetzelfde biedt is tot daar aan toe (en gezien het enorme succes ergens ook begrijpelijk), het wordt pas storend wanneer de makers geen enkele moeite meer doen om de formule enigszins vermakelijk te houden en gewoon op automatische piloot hun geherkauwde verhaaltje afdraaien.

Het helpt dan ook niet dat De Kudde ondertussen overvol is geraakt. Was het het origineel nog een roadtrip met een klein maar goed uitgedacht gezelschap, gespeeld door acteurs die gecast waren op hun humor en specifieke stem, ondertussen belichaamt het concept een complete volksverhuizing waarin de dynamiek en chemie tussen de drie kernpersonages ver te zoeken zijn. Ieder heeft nu zijn eigen subplotjes waarin charmant gebekvecht plaats heeft gemaakt voor saaie levenslessen en flauwe grapjes.

Een groot deel van de nieuwere cast lijkt er gewoon weer bij te zijn omdat ze nou eenmaal in een vorig deel zaten (bijvoorbeeld Latifah en Jennifer Lopez), zonder wat toe te voegen. Hierdoor komen de nieuwe aanwinsten die wel op hun kwaliteiten gecast zijn slechts toe aan hier en daar een geslaagde one-liner. Wanda Sykes (Over The Hedge), Adam DeVine (Workaholics) en Nick Offerman (Parks & Recreation) zijn eigenzinnige komieken die met z'n drieën makkelijk een spin-off hadden kunnen vullen, hier worden ze slechts als invulling gebruikt.

Toegegeven, Collision Course heeft zeker zijn momenten, maar ze zijn te schaars om te kunnen verbloemen dat Fox wel heel laag ingezet heeft dit keer. De serie leunde altijd al op een herkenbare structuur en elementen, maar door infantiliteit en de onwil om ook maar een beetje aan de formule te sleutelen hebben de makers (waaronder drie (!) schrijvers) min of meer hun eigen franchise om zeep geholpen. Alle mogelijke aardse rampscenario's zijn nu wel zo'n beetje uitgeput, dus een zesde deel lijkt uitgesloten. Maar wees niet verbaasd wanneer Mannie, Sid en Diego over een paar jaar de ondergang van het hele heelal moeten zien te voorkomen in iets als Space Age: Black Hole Rising.

Trailer