Infinitely Polar Bear

Beoordeling:

Geplaatst: door Elise van Dam

Het is 1967 als Cameron Stuart (Mark Ruffalo) wordt gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis. Of ‘polar bear’, zoals zijn jongste dochtertje het later zal noemen. Erg zwaar weegt die diagnose niet. Het zijn de jaren zestig; je baard laten staan en op straat verkondigen dat je Jezus bent is eerder regel dan uitzondering. Maar tien jaar verder in de tijd ziet de wereld er plots anders uit en in die veranderde wereld, met een vrouw en twee kinderen, krijgt zijn ziekte plots een ondraaglijk gewicht.

Infinitely Polar Bear is het autobiografische filmdebuut van Maya Forbes. Ze groeide in de jaren zeventig op in Boston met een bipolaire vader en een moeder die naar New York verhuisde om te studeren en geld te verdienen. Dat laatste doet ook Maggie (Zoe Saldana), die daarmee de zorg van Amelia (Imogene Wolodarsky) en Faith (Ashley Aufderheide) overlaat aan de van een hevige zenuwinzinking herstellende Cam. Structuur, benadrukt ook de dokter, is precies wat hij nodig heeft.

In het met onuitgepakte dozen overladen appartement worstelen de twee eigenwijze meisjes en hun chaotische vader de dagen door. Onafgemaakte projecten stapelen zich op, etentjes monden uit in scheldpartijen waarin vader en dochters in grofgebektheid nauwelijks voor elkaar onderdoen. Faith en Amelia schamen zich voor het wanordelijke appartement en voor hun vader die zich iets te enthousiast voorstelt aan alle buren ("I’m Cam! I’m new in the building!") en iets te opdringerig helpt de boodschappen naar binnen te dragen ("You need any furniture moved?").

Forbes vertelt haar verhaal episodisch. Korte scènes geven ons inkijkjes in het rommelige leven van de Stuarts. Vooral aan het begin worstelt de film om een ritme te vinden, maar ook later blijft die vertelwijze Infinitely Polar Bear parten spelen. Er zijn genoeg scènes die afzonderlijk werken, maar als geheel is de film te fragmentarisch. Problematischer nog is dat door die vertelwijze te veel gewichtige thema’s (bipolariteit, alleenstaand ouderschap, ongelijkheid tussen blank en zwart, arm en rijk, man en vrouw) slechts geschampt worden. 

Infinitely Polar Bear was gebaat geweest bij een duidelijkere focus. Want er zijn momenten waarop Forbes een enorme zeggingskracht weet te genereren. Zo zijn er een paar mooie scènes tussen Cam en Maggie die tonen hoe onmiskenbaar maar ook onmogelijk de liefde tussen hen is. En er is een moment waarin Forbes de paradox weet te vatten van een kind dat zich verantwoordelijk voelt voor een ouder. Waarin een simpel afscheid tussen vader en dochters die bij vriendinnetjes gaan spelen tot tranen en schuldgevoel leidt. Want Cam is nu eenmaal niet het soort vader dat je makkelijk alleen achterlaat.

Ruffalo speelt een sterke en charmante rol als Cam, maar juist in die charme schuilt een probleem. Het beeld dat de film van bipolariteit geeft is te romantisch, zoals de 8mm filmpjes die de eerste scènes van de film larderen. Er zijn weliswaar een paar momenten waarop de zwarte kant van Cam’s aandoening de boventoon voert. Zoals wanneer hij midden in de nacht zijn kinderen alleen laat om naar het café te gaan of totaal apathisch van de medicatie in een inrichting zit, nauwelijks in staat zijn kinderen in de armen te nemen. Maar vaker wordt Cam’s aandoening getoond als een grappige curiositeit. En wie wil nou geen vader die je laat spijbelen van school om de natuur in te trekken?

De blik van Forbes is onmiskenbaar liefdevol en ook nostalgisch en dat is waarschijnlijk te verklaren vanuit het autobiografische karakter van de film, die we misschien meer moeten zien als een eerbetoon aan Forbes’ vader en moeder, die elk op hun manier zeer intrigerend zijn en groot respect afdwingen. Maar documentaires als Mea Dols de Jong’s puntgave afstudeerwerk If Mama Ain’t Happy, Nobody’s Happy en Sarah Polley’s fascinerende Stories We Tell indachtig, rijst de vraag of Forbes wellicht een andere vorm voor haar verhaal had moeten kiezen. 

Trailer