The Invisible Woman

Beoordeling:

Geplaatst: door Steffie van Rhee

Acteurs die daarnaast niet regisseren, lijken tegenwoordig niet meer mee te tellen. Ralph Fiennes dacht dat blijkbaar ook, want twee jaar na zijn regiedebuut Coriolanus is hij terug met The Invisible Woman, waarin hij natuurlijk zelf de hoofdrol speelt als Charles Dickens.

Wie aan Charles Dickens denkt, denkt aan A Christmas Carol of Great Expectations. Dat hij een affaire had met de veel jongere Nelly Ternan is minder bekend bij het grote publiek. Tijd voor een film dus. In The Invisible Woman, gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1990, speelt Felicity Jones de 18-jarige Ellen ‘Nelly’ Ternan, die verliefd wordt op de bekende schrijver.

Gezien het haar verhaal is, mag zij het ook zelf vertellen. In de toekomst zien we de inmiddels getrouwde Nelly en de flashbacks delen het verhaal van haar eerste en misschien wel grootste liefde. Toch voelt ze de hele film lang meer als een toeschouwer van haar eigen leven. Controle heeft ze niet, dingen overkomen haar. Zo ook de liefde voor Charles Dickens. De vraag is eigenlijk wel hoe en waarom ze voor hem gevallen is.

Natuurlijk zijn er wel subtiele hints, zoals het feit dat Nelly niet zo’n goede actrice is, en haar geluk dus elders moet zoeken. "There was such clarity in your performance, Nelly!”, zegt één van haar zussen tegen haar na een première, maar doet dit eigenlijk alleen om een lieve zus te zijn. Ook is het niet zo onvoorstelbaar dat een jong, kwetsbaar meisje voor haar de man valt waarnaar zij zo ontzettend opkijkt. Maar gezien de film eigenlijk geheel om haar draait, zou meer duidelijkheid over haar gedachten en motieven niet misstaan.

Daarbij duurt het te lang tot de epische romance die de trailer belooft, op gang komt. Pas halverwege de film lijkt het allemaal echt te beginnen. De eerste mooie scène tussen Jones en Fiennes komt dan pas. Gelukkig is dat het wachten waard, want de spanning is voelbaar en zorgt voor een adembenemend intens moment, terwijl er eigenlijk vrij weinig gebeurt.

Dat is vooral de verdienste van Jones, die geboren lijkt om in de prachtige zware kostuumjurken rond te lopen. De Britse actrice domineert elke scène waarin ze te zien is met klein, breekbaar spel. Ze oogt fragiel, zelfs in de toekomst, wanneer ze eindelijk haar eigen leven zou moeten hebben. Naast haar moeder (gespeeld door Kristin Scott Thomas) en zussen steekt ze bleek af. Maar het is vooral de pijn die Jones’ spel sterk maakt. Haar hart ligt open, en iedereen kan het zien.

Nelly was inderdaad onzichtbaar, dat wordt 110 minuten lang pijnlijk duidelijk gemaakt. Altijd in de schaduw. Soms in die van haar ook acterende moeder en zussen, continu in die van de man wiens muze zij was. Maar de actrice die haar met verve vertolkt, staat dat niet, zij stapt hiermee vol in de schijnwerpers.

Trailer