Ja, Ik Wil!

Beoordeling:

Geplaatst: door Amy Schellius

Roos is wanhopig. Ze wil namelijk een man, maar ze kan de ware niet vinden. Tot overmaat van ramp gaat iedereen om haar heen ook nog trouwen of raakt zwanger. Een grote domper voor de romanticus die verslaafd is aan tv-serie Friends en werkt in een lab waar ze onderzoek doet naar de voortplanting van kreeften.

Het zit Roos (Elise Schaap) niet mee. Op de bruiloft van Roos' leidinggevende Sarah (Loes Haverkort) maakt Pieter (Jeroen Spitzenberger) het uit. En Pieter was nog wel dé man waarvan ze dacht oud mee te worden. Ze wilde graag trouwen en kinderen krijgen, maar dat zit er voorlopig niet in. Inmiddels kondigt de één na de ander zijn bruiloft aan, om er jaloers van te worden. Nog een probleem: Roos heeft geen partner met wie ze naar de huwelijksfeesten kan.

Totdat stagiair Daan (Martijn Lakemeier) om de hoek komt kijken. Hij is zijn studentenfeestjes zat en wil wel eens mee naar een echt bruiloftsfeest. Hoe goed het ook klikt tussen Roos en Daan - zou er een romance opborrelen? - wanneer ze Jacob (Thijs Römer) tijdens het huwelijk van ex-vriendje Sven (Henry van Loon) tegen het lijf loopt, lijkt hij spontaan de ware te zijn. Dat raakt Daan diep. Toch ziet hij het wel zitten om mee te gaan naar nog een bruiloft, dit keer van Roos’ gay best friend Sam. Dan verschijnt Jacob ineens op de bruiloft, terwijl hij had gezegd andere plannen te hebben. Bij wie valt Roos definitief in de armen?

Het verhaal van Ja, Ik Wil! is enigszins voorspelbaar. Er zijn genoeg momenten dat je denkt: 'Wedden dat dit nu gebeurt?' en ja hoor... Maar laten we niet overdrijven, wie zin heeft in een makkelijke feelgood movie in de trant van Alles Is Liefde, zit helemaal op zijn of haar plek. Het camerawerk zit goed in elkaar, passende muziek en goede kleuren in het beeld. Minpuntje is dat sommige beeldwisselingen niet helemaal lekker doorgevoerd zijn.

Schaap is goed gecast voor deze rol. Het soms lompe en onhandige karakter van Roos staat haar goed. Martijn Lakemeier, de hoofdrolspeler uit Oorlogswinter, komt ook in een lossere film goed uit de verf. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers spat van het scherm af.

Alhoewel de herhaling na bijvoorbeeld Pak van mijn Hart, ook van Van Nieuwkerk, en Alles Is Familie wel lichtelijk op begint te borrelen en je eigenlijk aan het begin van de film al weet hoe het zal gaan eindigen, blijft het een leuke film om te zien. Wie niet te veel eisen stelt aan deze film, loopt met een goed gevoel de zaal uit.

Trailer