Journey to the Shore

Beoordeling:

Geplaatst: door Elise van Dam

"Welkom thuis", zegt ze wanneer haar man na drie jaar verdwenen te zijn plots weer in de huiskamer staat. En of hij even zijn schoenen uit wil doen. Pianolerares Mizuki (Eri Fukatsu) heeft zich in de tussenliggende jaren nooit echt van haar man Yusuke (Tadanobu Asano) losgemaakt. In de pianostukken die ze haar leerlingen aanleert weerklinkt de treurnis van haar verlies.

Tamelijk plompverloren vertelt Yusuke haar te zijn omgekomen in zee. Hij neemt zijn vrouw mee om de mensen te bezoeken die hem hebben geholpen op zijn weg terug naar huis. Zo bezoeken ze onder meer een krantenverkoper en de eigenaren van een knoedelrestaurant. Onder het oppervlak van hun triviale bestaan worstelen al deze mensen met verlies en onverwerkte gevoelens van schuld. Het wordt al snel duidelijk dat de reis van Yusuke en Mizuki voert door een soort vagevuur, waar rusteloze zielen dwalen op zoek naar verlossing.

De film is Kurosawa’s herinterpretatie van mitoru, een Japans gebruik waarbij zieke mensen door een naaste intensief worden begeleid tot aan de rand van de dood. In Journey to the Shore betreft het mensen die al eens alleen stierven en nu een tweede kans krijgen nog eenmaal dichtbij hun geliefden te zijn, zoals dat ook voor Yusuke geldt. Het probleem is dat de ontmoetingen nooit tot leven willen komen en de emotionele diepte laken waar het toch zeker intrigerende concept om vraagt.

Kiyoshi Kurosawa maakte in de jaren negentig naam in de J-horror, met films als Pulse en CureIn de soms vreemde camerahoeken echoot die horrorachtergrond nog een beetje door en eigenlijk zou je willen dat hij die echo’s luider had laten weerklinken in de verbeelding van de geesten en het hiernamaals. Journey to the Shore mist een bepaalde spanning, een scherp randje. Het kabbelt allemaal maar wat voort en de emotionele momenten willen maar geen resonantie teweegbrengen, hoe hard de violen ook aanzwellen (of misschien juist wel deels daardoor).

 

Kurosawa weet intrigerende beelden te creëren, met een mooie scène in een gedesintegreerd huis en later een vreemd discontinue scène in een mistig bos. Op die momenten is Journey to the Shore het sterkst, maar zonder pakkende inbedding blijft de echte impact uit. Het grote probleem daarbij is dat de personages simpelweg niet sterk genoeg zijn. Het is vast deels te wijten aan de Japanse, timide cultuur, maar er is een constante afstand voelbaar tussen de personages en de kijker, maar ook tussen de personages onderling.

Dat geldt vooral ook voor de relatie tussen Mizuki en Yusuke. Journey to the Shore is een film over een huwelijk, over twee mensen die - misschien wel voor het eerst - de tijd nemen voor elkaar en voor elkaars geheimen, maar we voelen zelden de intimiteit die toch ergens tussen de twee moet huizen. Kurosawa suggereert veel onder het oppervlak; over hoe het huwelijk was voor Yusuke’s verdwijning, over de ware toedracht van diens dood, maar het is allemaal net wat te vrijblijvend om te beklijven. En zo blijft Journey to the Shore een film die de belofte van zijn fascinerende uitgangspunt nooit weet waar te maken. 

Trailer