Joy

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Neem Jennifer Lawrence, Bradley Cooper en Robert De Niro, trek ze een bijzondere outfit aan, laat ze opdraven in een tragikomedie en de awards stromen vanzelf binnen. Sinds zijn heropleving in Hollywood herhaalt regisseur David O. Russell steeds hetzelfde trucje. Maar geef hem maar eens ongelijk als al dat werk steevast goed wordt ontvangen. Zijn nieuwste worp Joy is helaas van een mindere orde. Want in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden is dit een bijzonder vreugdeloze film.

Lawrence speelt Joy, een bezig baasje dat de kost verdient achter de balie op een vliegveld en tegelijkertijd de zorg voor haar bizarre gezin draagt. Haar aan bed gekluisterde moeder kijkt de hele dag soaps, haar ex-man deelt de kelder met haar vader, haar oma woont er verder nog, net als haar drie kinderen. Powervrouw Joy wil alleen meer in het leven. Ze vindt een speciale mop uit die het schoonmaken van de badkamer een stuk eenvoudiger maakt. Met de uitvinding wint ze de interesse van Neil Walker (Bradley Cooper), die haar mop wil aanprijzen op zijn eigen verkoopkanaal.

Het begin van Joy is heerlijk. Met een camera die geen seconde stilstaat in een huis waar iedereen constant door elkaar praat wordt de disfunctionele familie op geestige wijze geïntroduceerd. Het is tijdens dit soort drukke momenten dat O. Russell zich het meest in zijn sas lijkt te voelen. Let bijvoorbeeld ook op de scène waarin Cooper halerwege de film Lawrence een kijkje achter de schermen geeft bij zijn eigen Tell Sell-kanaal. Als een dirigent begeleidt hij zijn verkopers, zijn telefonisten en roept hij triomfantelijk het aantal binnenkomende belletjes. Die scène lééft en straalt een heerlijk enthousiasme uit. Het is bijzonder jammer dat O. Russell dat niet zijn hele film lang volhoudt.

Want in de rustige tussenstukken lijkt de regisseur niet precies te weten wat hij met zijn film aanwil. Links en rechts waagt hij nog wel een poging om wat te zeggen over de macht die tv en reclames op ons dagelijks leven hebben, maar erg geïnteresseerd lijkt hij daar nou ook weer niet in. Zijn film is wat stuurloos. Het begint als een screwball-comedy en gaat daarna van een biografie naar een modern sprookje. Nu heeft O. Russell er toch al een handje van om zijn plot wat naar de achtergrond te schuiven om zijn acteurs te laten excelleren. Bij Silver Linings Playbook werkte dat goed, bij American Hustle matig en bij deze Joy begint de leegte van de plot echt te storen.

Net als zijn voorlaatste film is ook deze Joy een period piece en kunnen O. russell en de zijnen zich uitleven met kostuums en interieurs. Minder misschien dan het 70's-sfeertje van American Hustle (compleet met underbelly van Bale en sideboob van Adams), is ook het 90's-sfeertje van deze nieuwste goed verzorgd en geeft het wat kleur aan een verder vrij suf ogende film. 

Met haar 25 jaar is Jennifer Lawrence eigenlijk te jong voor de rol van drukke moeder annex carrièretijger. Des te knapper dat ze het zo geloofwaardig en overtuigend doet. Lawrence zet de ultieme sterke, sympathieke en vastberaden vrouw neer. Bijna als een hedendaagse Katharine Hepburn. Met haar personage drukt ze ieder ander naar de achtergrond. Bradley Cooper is ditmaal niet veel meer dan een leuke extraatje, net als De Niro

Joy is het allemaal net niet. Er wordt goed geacteerd, de film heeft z'n sterke momenten, maar schiet als geheel net tekort. Daarvoor heeft deze moderne hervertelling van Assepoester te veel suffe tussenstukken. Misschien dat het geen kwaad kan als O. Russel bij zijn volgende project buiten zijn comfort zone treedt. Al is het maar met één been.

Trailer