Krigen

Beoordeling:

Geplaatst: door Ellen van den Braak

Krigen vertelt het verhaal van Claus Michael Pedersen (Pilou Asbæk), een legercommandant die met zijn troepen in Afghanistan op een humanitaire missie is. De film van Tobias Lindholm laat ook de weerkant van een militair leven zien: de vrouw van Pedersen, Maria (Tuva Novotny) zit thuis met de drie kinderen en probeert het gezin in haar eentje draaiende te houden.

Hierdoor ontstaat er een trek en duwbeweging. Maria wil haar man graag thuis hebben en worstelt met de drukte en verantwoordelijkheid van hun drie kinderen in hun eentje opvoeden. Ondertussen mist Claus zijn familie wel, maar heeft hij het te druk om er ook maar aan te denken eerder terug te keren. Hij mist zijn familie, ja, maar het militaire leven in Afghanistan is zwaar.

Krigen zet een simpel verhaal op een voetstuk door het realistisch te maken. Er is PTSD, volwassen mannen die huilen, hun geduld verliezen, elkaar verliezen. Dit alles vraagt een tol van de soldaten en dat is te zien. Wanneer Pedersens troep onder vuur komt te liggen en hij een moeilijke keuze moet maken, kiest de commandant voor het redden van zijn manschappen. Hiermee overtreedt hij echter de regels, wordt aangeklaagd en moet de soldaat opeens naar huis.

Hij wordt herenigd met zijn familie, maar het is bitterzoet. Want er hangt ineens een gevangenisstraf boven zijn hoofd, wat zorgt voor spanning voor hem en zijn gezin. De militair moet zich ineens verantwoorden in de rechtszaal, een compleet vreemde omgeving voor hem.

Wat bewonderenswaardig is aan Krigen, is dat het een ogenschijnlijk realistisch beeld van oorlog weergeeft. De film heeft geen soundtrack, dus op het moment van gevechten of emotie wordt het niet mooier voorgedaan dan dat het is. Het is chaos, zwaar en treurig. En toch weet de film een boodschap van hoop te geven. Pedersen houdt oprecht van zijn gezin en zijn vrouw en kinderen zijn door het verhaal heen zijn drijvende kracht.

Krigen is een drama dat zijn kracht vindt in zijn realisme. En ondanks al het verdriet en verlies en de oorlog, is het allerlaatste beeld van de film nog wel het krachtigste. Het laat de kijker met een lichtelijk hol gevoel de bioscoopzaal verlaten; een gevoel dat Pedersen waarschijnlijk de rest van zijn leven met zich meedraagt.

Trailer