Liza, the Fox-Fairy

Beoordeling:

Geplaatst: door Elise van Dam

Telkens opnieuw leest Liza (Mónika Balsai) het Japanse romannetje over een vrouw die de ware liefde vindt op haar dertigste verjaardag. In een burgerrestaurant. Ze is ervan overtuigd dat haar hetzelfde lot geschonken zal zijn en dus zit ze op haar dertigste verjaardag in een burgerrestaurant. Het Hongaarse Liza, the Fox-Fairy van Károly Ujj-Mészárós is een romantische komedie en duister sprookje ineen. En een debuut dat smaakt naar meer.

Liza, the Fox-Fairy wordt door de zelfbewuste toon en alwetende voice-over hier en daar al vergeleken met Amélie, maar de film is minder suikerzoet dan dat Franse sprookje. Om te beginnen vallen er een stuk meer doden. Liza werkt als de film begint al twaalf jaar als huishoudelijke hulp bij Marta, weduwe van de Japanse ambassadeur. Die leerde haar Japans en introduceerde haar tot de wondere wereld van J-pop in de vorm van de muziek van de overleden popster Tomi Tani, wiens geest (David Sakurai) sinds een paar jaar aan Liza verschijnt. Tijdens de afwas playbacken ze samen.

Als Marta overlijdt, erft Liza het huis en alle bezittingen. Dit tot groot ongenoegen van de familie, die haar nauwelijks een blik of woord waardig acht en vooral geïnteresseerd is in Marta's gouden tand en spaarboekjes. Nadat er een tweede dode valt stelt de plaatselijke politiechef, die constant halverwege zijn spreekwoorden blijft hangen, een rechercheur aan om de zaak te onderzoeken. Deze Zoltan (Bede-Fazekas Szabolcs) komt vers van het platteland en heeft woonruimte nodig. En laat Liza nou net dat grote huis geërfd hebben.

Al snel is duidelijk dat de geest van de popzanger Tomi Tani, met zijn zalvende glimlach en glimmende turquoise pak, in werkelijkheid een jaloerse demon is die het heeft voorzien op al Liza's aanbidders. Dat is het vertrekpunt voor een reeks vermakelijke scènes waarin de mannen in Liza's leven één voor één het loodje leggen in soms bizarre ongelukken. Want Liza blijft onvermoeibaar op zoek naar haar grote liefde, uiteraard blind voor het feit dat die gewoon bij haar in huis woont.

Die opzet heeft een nadeel, want na verloop van tijd dreigt Liza, the Fox-Fairy een tikkeltje repetitief te worden, al schuilt daar ook weer een deel van de humor in. Liza begint langzaam te vermoeden dat zij het is die vervloekt is, als de vossenfee uit de legende die Tomi Tani haar subtiel onder ogen doet komen. Waar dat allemaal op uit zal draaien, laat zich niet moeilijk raden, want het verhaal dat in de kern verteld wordt, hebben we al talloze keren gezien. Maar Liza, the Fox-Fairy is een typisch voorbeeld van een film waarbij het niet uitmaakt wat verteld wordt maar hoe het verteld wordt.

De verrassende wijze waarop de film genres dooreen husselt deed me zo nu en dan denken aan de Poolse film The Lure, een in een jaren tachtigjasje gestoken zeemeerminnenfilm die afgelopen editie op het Imagine Film Festival draaide. De films delen het surrealisme en de mix van komedie, romantiek en een vleugje horror. Het is knap hoe regisseur Mészáros zijn film volstopt met vreemde elementen, maar nergens de kijker kwijtraakt. Waar hij overigens ook zijn innemende hoofdrolspeelster Mónika Balsai voor moet bedanken.

Maar het meest valt er toch wel te genieten aan de vormgeving van de film. De kostuums en decors die het midden houden ergens tussen de jaren zestig en zeventig. Alles badend in een warm licht. En ook de special effects en CGI worden perfect binnen die sfeer gehouden. Liza, the Fox-Fairy is zeker niet foutloos, maar de film is wel charmant, verrassend, geestig en een tikje gevaarlijk. Klinkt als de ideale man, eh… film. 

Trailer