A Monster Calls

Beoordeling:

Geplaatst: door de redactie

A Monster Calls begint, zoals zoveel verhalen, met een jongen die "te oud is om nog kind te zijn, maar te jong om al man te zijn". De introverte dertienjarige Conor (Lewis MacDougall) wordt geplaagd door een terugkerende nachtmerrie, waarin de wereld om hem heen letterlijk instort en hij krampachtig probeert te voorkomen dat zijn moeder in een oneindige afgrond valt. Elke keer wordt hij wakker net voordat hij zijn greep verliest.

Tekst: Daan Snouck Hurgronje

Gelijk in de openingsscène wordt duidelijk waarom Conor die nachtmerries heeft: moeder Lizzie (Felicity Jones) is geveld door kanker en het is onduidelijk of ze het gaat redden. Zijn ouders zijn al jaren uit elkaar en Conor is ondertussen op zichzelf aangewezen. Op school wordt er rekening gehouden met zijn situatie, maar dat weerhoudt de paar pestkoppen aldaar er niet van hem elke dag een paar rake klappen te geven voor hij weer naar huis kan. Conor zelf ondergaat het allemaal stoïcijns en verliest zichzelf thuis door middel van tekeningen en geknutsel in zijn eigen fantasiewereld. Tot er op een dag een enorm monster voor de deur staat en hem zijn hulp aanbiedt, in ruil voor Conors donkerste geheim.

A Monster Calls is de verfilming van Patrick Ness' prijzenwinnende kinderboek uit 2011, naar een oorspronkelijk idee van de kort daarvoor aan borstkanker overleden schrijfster Siobhan Dowd. Meestal bouwen kinderboeken het verhaal om een enkele issue waar opgroeiende kinderen mee te maken krijgen, en in theorie zou een verhaal over ongeneeslijke ziektes, gescheiden ouders én pesten al snel kunnen verzanden in een overdramatische Postbus 51 promo.

De kracht van het boek is echter dat het, niet in de minste plaats vanwege het toegevoegde fantasie-element, op zo'n natuurlijke wijze de verschillende issues weet te combineren dat het des te geloofwaardiger aanvoelt. Het leven levert zijn struikelblokken nou eenmaal niet in overzichtelijke hapklare brokken.

Monster, gespeeld door Liam Neeson, helpt Conor door hem drie verhalen te vertellen. In alledrie speelt hijzelf een belangrijke rol en elk verhaal heeft een eigen wijze, maar ambigue levensles. De prachtige geanimeerde verhalen worden steeds realistischer weergegeven naarmate Conor meer en meer begrijpt hoe de vertellingen zijn eigen leven weerspiegelen. Eenmaal bij het derde verhaal aangekomen vermengen fantasie en realiteit zich volkomen en zien we bijvoorbeeld Monster door Conors schoolkantine heen denderen.

Regisseur J.A. Bayona liet al zien dat hij goed uit de voeten kan met zowel allegorische fantasie (The Orphanage) als onvoorstelbare realiteit (The Impossible) en hij blijkt een uitstekende keuze voor de verfilming van Dowds semi-sprookje. In zijn vaardige handen blijft A Monster Calls een goed gebalanceerd, oprecht drama en voelt de mix van stijlen en verhaallijnen nergens geforceerd aan. Integendeel, het geeft de kijker juist even een welkome gelegenheid om met Conor mee te ontsnappen aan alle bittere ernst.

Die bittere ernst is echter goed te hebben door de uitstekende casting. Naast Jones en Neeson weten ook Sigourney Weaver en Toby Kebbel (als respectievelijk norse oma en afwezige vader) net even wat meer smoel te geven aan hun ietwat symbolische bijrollen. Met hen heeft de film een vakkundig genoeg vangnet in huis om eventuele onervarenheid van de jonge hoofdrolspeler op te kunnen vangen.

Maar de jonge MacDougal, in zijn eerste hoofdrol, is een vondst op zich en tilt met gemak de film naar een hoger niveau. Zijn personage wordt compleet door de emotionele mangel gehaald, maar hij is nergens niet overtuigend. Een opmerkelijke prestatie, zeker als je beseft dat het verhaal verteld wordt vanuit Conors perspectief en hij dus in vrijwel elke scène zit.

A Monster Calls is een waardige adaptatie van een geliefd boek, maar belangrijker nog: door de visuele flair voegt de verfilming daadwerkelijk wat toe aan het bronmateriaal. Een meeslepende tranentrekker die rauwe emoties niet uit de weg gaat, maar er door strakke regie en goed spel voor zorgt dat je al die gevoelens met open armen (en traanbuizen) verwelkomt.

Trailer