The Monuments Men

Beoordeling:

Geplaatst: door Eke Bosman

Museumdirecteuren, curators en kunsthistorici zou je tijdens een oorlog niet heel snel naar het front sturen. Toch is dat onwaarschijnlijke tijdens de Tweede Wereldoorlog gebeurd. "Maar waarom weten we er weinig van", dacht George Clooney, waarop hij samen met scenarist Grant Heslov (ook bekend van Clooney’s The Ides of March) het script van The Monuments Men schreef. Eindelijk krijgen deze mannen een eerbetoon door deze film. Hun verhaal is geweldig.

Tel daarbij een topcast (onder andere Matt Damon, Cate Blanchett, Bill Murray en John Goodman) op die gestalte geeft aan de groep tijdens de grootste zoektocht naar kunstwerken in de geschiedenis, geroofd door de nazi’s. Geen stoere jongens die keihard gaan vechten, maar allerlei types die op hun eigen wijze te werk gaan. Dit klinkt goed.

Het gaat echter mis met de logistiek van deze film. De groep wordt opgesplitst en al snel zie je verschillende verhaallijnen ontstaan. Deze verhaallijnen zijn echter onsamenhangend, waardoor je gauw in de war raakt. Een goed voorbeeld daarvan zijn de scènes tussen James Granger (Damon) en Claire Simone (Blanchett), de twee die volgens de kranten en vele achtergrondartikelen enkele van de grootste bijdragen hebben geleverd.

Helaas is het gedurende film heel erg onduidelijk wat die rol van de twee is. Waarom zit Granger de hele tijd in Parijs om een beetje te kletsen, waardoor een soort romance ontstaat? Wat doet Simone? Niks wordt duidelijk. Er gebeuren veel dingen uit het niets, zonder een introductie ervan. Damon en Blanchett zijn overbodig.

Daar zit The Monuments Men vol van. Gaten. Een ogenschijnlijk grote rol van een bepaalde nazi wordt halverwege de film veranderd in de rol van een figurant, waarvan we het lot van diegene niet te weten komen. Het einde weet het een en ander goed weet te maken, maar lang niet alles.

The Monuments Men wordt door George Clooney aangeduid als actie-thriller. Van dat laatste is niets terechtgekomen. De film heeft juist een handvol prachtige, hilarische scènes waar je keihard bij moet lachen. Het is jammer dat Clooney niet de hele film een cynische ondertoon heeft gegeven. De scènes tussen Campbell (Bill Murray) en Savitz (Bob Balaban) zijn namelijk fantastisch, net als die tussen Garfield (John Goodman) en Clermont (Jean Dujardin).

Maar Clooney weet de balans dus niet te vinden. En dat is jammer. Had hij maar de andere acteurs meer vrijheid en ruimte gegeven, want dan was het een fantastische, hilarische film geweest. Waar je een warm gevoel van krijgt. Maar nee, dat is niet gelukt.

Trailer