Noah

Beoordeling:

Geplaatst: door Jochem Geerdink

Het is één van de meer bekende verhalen uit de bijbel, al beslaat de mythe over de Ark van Noach in die bestseller nog geen drie pagina's. Darren Aronofsky is al sinds hij op zijn dertiende een gedicht over Noah - zoals onze protoganist in het Engels heet - schreef, fan van het verhaal en brengt dat nu naar het witte doek.

Als kind groeide ik op met het geloof. Niet dat mijn ouders me iedere zondag mee naar een kerk sleepten, wél kreeg ik de christelijke normen en waarden mee op mijn basisschool, de Jan Hangelbroek in Maarssenbroek. Vooral de godsdienstlessen van meester Wil Hovy in de vijfde klas - nu groep zeven - kan ik me nog goed herinneren.

Meester Hovy gebruikte namelijk regelmatig onconventionele middelen om ons de mythen uit het bestverkopende boek uit de geschiedenis bij te brengen. Zo leerden wij het allerbekendste bijbelverhaal - de kruisiging van Jezus Christus, de zoon van God - aan de hand van Norman Jewisons verfilming van Jesus Christ Superstar, de wereldberoemde musical van Andrew Lloyd Webber en Tim Rice.

Of we ooit door meester Hovy zijn meegenomen naar het golfslagbad in Bisonspoor om daar eigenhandig het verhaal van de Ark van Noach te ervaren, kan ik me eigenlijk niet meer herinneren. Zoals ik ook niets meer weet van de afvallige engelen die zijn veranderd in grote stenen reuzen en Noach beschermden en hielpen bij de bouw van zijn Magnum Opus.

Het is één van de vrijheden die Darren Aronofsky zich permitteert in de verfilming van de bijbelse vertelling. Een verhaal dat de maker van films als Pi, Reqieum For A Dream en Black Swan al heel lang fascineert. Weliswaar blijft Aronosky niet tot op de letter trouw aan de bijbelmythe, heel veel christenen zal hij met zijn visie op de Ark toch ook niet voor het hoofd stoten. Al valt vreemd genoeg de term God niet één keer. 

Als laatste afstammeling in de bloedlijn van Seth, de derde zoon van Adam en Eva, is Noach (Russell Crowe) één van de laatste trouwe volgelingen van De Schepper. De rest van de wereld is veranderd in een goddeloze en industriële maatschappij, die beetje bij beetje de aarde verandert in een vruchteloze en dorre vlakte. Om hier een eind aan te maken, besluit De Schepper tot een zondvloed die al het leven op aarde moet beëindigen.

Behalve het leven dat Noach en zijn gezin (onder meer Jennifer Connely, Logan Lerman en Douglas Booth) hebben verzameld op een door Noach gebouwde ark. Die opdracht krijgt hij in een visioen, al heeft Noach wel de hulp van zijn stokoude grootvader Metusalem (Anthony Hopkins) nodig om zijn nieuwe levensdoel te ontcijferen. Op weg naar de berg waar Metusalem huist, treffen ze het gewonde meisje Ila (Emma Watson), dat direct in het gezin wordt opgenomen en later nog een belangrijke rol in het verhaal zal spelen. 

Waar het verhaal van Noach in de bijbel eigenlijk weinig voorstelt, zag Aronofsky - toch al liefhebber van duistere films - er een duistere apocalyptische vertelling vol zonde, gerechtigheid en kwaad in. Dat kwaad schuilt in Tubal-cain (Ray Winstone), een afstammeling van Kaïn die zorgt voor een totaal overbodig zijverhaal in de toch al behoorlijk lange film. Het grootste probleem is echter dat Noach helemaal geen likeable personage is, de andere personages te vlak blijven en mede daardoor het dramatische aspect van de film nooit helemaal uit de verf komt.

Daartegenover staat het prachtige visuele aspect dat van Noah op bepaalde momenten een sprankelende blockbuster van hetzelfde niveau als bijvoorbeeld The Lord Of The Rings maakt. Minstens net zo vaak blijft het echter een bijzonder saaie godsdienstles. Dat deed meester Hovy, in mijn herinnering althans, toch beter.

Trailer