Nymphomaniac (II)

Beoordeling:

Geplaatst: door Sonny Kempkes

Twee weken nadat het eerste deel is uitgebracht kunnen we nu Nymphomaniac (II) in de bioscoop aanschouwen. De preview na Nymphomaniac (I) gaf al aan dat dit deel wat verder zal gaan qua controverse en heftige seks, velen vonden dat overigens bij de eerste erg meevallen.

We vervolgen het verhaal waar we gebleven waren. Nymfomane Joe (Charlotte Gainsbourg) vertelt haar levensverhaal aan Seligman (Stellan Skarsgård) een eenzame man die haar gewond op straat gevonden heeft. Waar Joe in de flashbacks van het eerste deel vooral nog gespeeld werd door Stacy Martin is de rol nu bijna volledig voor Gainsbourg weggelegd. Logisch ook aangezien we steeds dichter bij het heden komen, de overgang tussen de twee komt trouwens wel erg geforceerd over.

We zien hoe Joe in haar zoektocht naar liefde en vooral bevrediging onder andere zwanger wordt van Jerôme (Shia LaBeouf), hij kan haar echter niet voldoende bevredigen en dat maakt de relatie kapot. Verder verkent ze de wereld van sadomasochisme, een bepaalde periode kan ze namelijk geen orgasme meer bereiken en zoekt ze buiten de geijkte paden naar genot.

Ook start ze haar eigen bedrijf waarbij ze met twee zware jongens ‘incasso’ doet bij mensen die schulden hebben. Met andere woorden afpersing. Haar mentor (Willem Dafoe) raadt haar aan een opvolger op te leiden. Ze kiest een eenzaam meisje waar ze later ook regelmatig de liefde mee bedrijft. Uiteindelijk zorgt het destructieve karakter van haar verslaving ervoor dat ze steeds meer kwijtraakt en verklaren de flashbacks uiteindelijk hoe ze in haar huidige gewonde staat is gekomen.

De verrassende humor, op de scène met de ijslepels na, van het eerste deel is vrijwel volkomen verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een veel zwaardere en serieuzere toon. De film schuurt meer, niet in de laatste plaats omdat de seksscènes extremer worden en onderwerpen als sadomasochisme en pedofilie voorbij komen. Daarnaast wordt ook het leven van Joe steeds meer deprimerend.

Lars von Trier weet in de tweede helft niet volledig de ingegane lijn door te trekken. Het voelt in dit deel allemaal wat onevenwichtig aan. Zo zijn de metaforen van Seligman minder een prettige afwisseling van de anekdotes van Joe. De seks heeft regelmatig iets klinisch en een term als ‘porno’ heeft er weinig mee te maken. De film is ongemakkelijk en niet opwindend.

Verder is er ook nog een aanklacht tegen de huidige samenleving. Namelijk: wat als Joe een man was geweest?  Hoe zouden haar acties dan beoordeeld zijn? Waarschijnlijk een stuk minder heftig dan nu. Daar lijkt Von Trier wel een punt te hebben.

Nymphomaniac (II) is iets minder goed dan het eerste deel (lees hier onze recensie van Nymphomaniac (I)). Wanneer je ze beide achter elkaar kijkt (zoals bedoeld), dan zal de minder grappige en af en toe best nare sfeer waarschijnlijk wel beter passen. Als geheel blijft er dus ook zeker wat staan, geen geniaal meesterwerk maar ook geen platte porno. Gewoon een goede film voor mensen die niet schuw zijn van wat seks en controverse.    

Trailer