Oldboy

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Remakes zijn natuurlijk zo oud als de weg naar Hollywood. Door de recente golf aan overgefinancierde, veelal van enige inspiratie gespeende hermaaksels van cultklassiekers heeft de term echter, grotendeels terecht, een wrange bijsmaak gekregen. Waar films als bijvoorbeeld Scarface of The Magnificent Seven de thema's en structuur van het bronmateriaal vertaalden naar een tijdloos, op zichzelf staand product, is het overgrote deel van de hedendaagse remakes simpelweg bedoeld om gemakzuchtig in te haken op de door het origineel opgebouwde reputatie en achterban.

Ondanks het negatieve aura wat om de remake heen hangt, is er om de zoveel tijd weer een gerenommeerde Hollywood naam die het aandurft. Auteurs als Martin Scorcese, David Fincher, Tim Burton en de broeders Coen hebben gedurende de laatste tien jaar allemaal teruggegrepen naar al bestaand werk om hun CV op peil te houden, niet altijd even geslaagd. Nu dan ook politiek-geengageerd filmmaker en Hollywood heethoofd Spike Lee.

Hij waagt zich aan de Koreaanse cultklassieker Oldboy uit 2003. Ook hier is de vraag: kan hij er een eigen draai aan geven, of is het wederom simpelweg een vertaling naar het Engels, met een high profile cast (zie onder andere Scorcese's The Departed en Fincher's The Girl With The Dragon Tattoo)?

Het verhaal van Oldboy valt of staat bij de ontknoping. Hoe minder uitleg, hoe beter. Maar voor degene die niet geheel thuis is in eigentijdse Koreaanse wraakcinema nog even een korte samenvatting: Josh Brolin (No Country For Old Men) speelt Joe Ducett, een succesvolle maar volkomen onuitstaanbare reclame-man. Op een dag verpest hij een belangrijke, baan-op-het-spel-zettende deal en zet hij het op een zuipen. De volgende ochtend wordt hij wakker in een afgesloten cel, niet wetende waar hij is en waarom.

Zijn enige contact met de buitenwereld is een televisie, waarop hij al snel ziet dat zijn vrouw op brute wijze is vermoord en hij als hoofdverdachte wordt gezien. Als hij na twintig jaar vrijkomt, wil hij niks anders dan wraak nemen op degene die zijn leven verpest heeft. Geholpen door een oude vriend (Sopranos' Michael Imperioli) en een jonge verpleegster die zich zijn lot aantrekt (Elizabeth Olsen, Martha Marcy May Marlene) probeert hij zo stukje bij beetje te achterhalen waarom iemand hem dit aan heeft willen doen.

In eerste instantie is Lee er in geslaagd het origineel in ere te houden en er is eigenlijk niks mis met zijn nieuwe versie. Maar dat is tegelijkertijd precies wat er mis mee is. Los van enkele details in het verhaal en een wat gestroomlijnder verloop is zijn Oldboy gewoonweg een goed overdachte kopie, uitstekend geacteerd en netjes uitgevoerd, maar enigszins zielloos. Alle hokjes worden netjes afgevinkt: een knipoog naar de roemruchte inktvisscène hier, een klauwhamer daar; het is duidelijk dat Lee het bronmateriaal respecteert.

Maar de noodzakelijke eigen draai, die mist vrijwel volkomen. Park Chan-Wooks origineel had een smoezelige visuele stijl, een eigenzinnig verteltempo met veel terzijdes, en aparte humor. Lee's versie is overdreven gestileerd, te opgepoetst wat betreft uiterlijk, maar mist substantie om die uiterlijke flair te onderbouwen. De regisseur blijft te schatplichtig aan het origineel. De opzichtige casting werkt ook tegen. Door specifieke karakteracteurs als Samuel L Jackson op bijrolposities in te zetten wordt het verhaal ontdaan van enige mystiek. De kijker volgt Ducett in zijn speurtocht gewoon van bekende kop naar bekende kop.

Spike Lee liet een aantal jaren terug met Inside Man al zien ook echt wel spannende popcornfilms zonder politieke agenda te kunnen maken en zijn Oldboy remake, hoewel kleiner in schaal en aanpak, bevestigt dit wederom. Fans van het origineel kunnen echter opgelucht adem halen. Lee's versie doet vrijwel niks verkeerd en is onderhoudend en boeiend genoeg voor het grote publiek, maar komt wat betreft intensiteit en eigenzinnigheid niet in de buurt van Park Chan-Wooks klassieker.

Trailer