Ouija

Beoordeling:

Geplaatst: door Remco Visser

Voor wie gelooft in het bovennatuurlijke is er één object dat altijd tot de verbeelding heeft gesproken: het Ouija-bord. Met het beletterde plankje hout zou namelijk zonder al te veel moeite contact kunnen worden gelegd met gene zijde. Prima uitgangspunt voor een horrorfilm, zou je denken. Dat valt echter tegen.

Na de mysterieuze zelfmoord van een tienermeisje gaan haar vrienden op onderzoek naar de aanleiding van het drama. Wanneer hierbij echter een gevonden Ouija-bord wordt gebruikt, wekt het vijftal onbewust kwade geesten uit het verleden op en verandert de zoektocht naar antwoorden in een strijd op leven en dood. Occulte voorwerpen en symbolen, het zijn al jarenlang dankbare middelen om mensen de stuipen op het lijf te jagen. Het Ouija-bord is hiervan misschien het meest beruchte voorbeeld. Stiles White reduceert met Ouija het duivelse plankje echter tot een frustrerend spelletje Mens-erger-je-niet.

Vooral de erbarmelijke keus aan acteurs, die bovendien aan de slag moeten met een plot vol haken en ogen, maken dat je na een minuut of twintig al hoopt dat absoluut niemand van de hoofdpersonen het einde haalt. Vanaf de eerste minuten stortten de enorm oppervlakkige en bloedsaaie tieners, die overigens op hemeltergend voorspelbare manier bij elkaar gebracht worden, zich van het ene uitgekauwde horror-clichè in de andere. Waarom zou je bijvoorbeeld als scholier alleen ’s avonds in het donker jezelf inlaten met duistere rituelen, in plaats van op een zonnige zaterdagmiddag?

Het is sowieso onbegrijpelijk dat er iemand een zak geld heeft durven geven aan Stiles White, die samen met scriptschrijfster Juliet Snowden in 2012 al verantwoordelijk was voor het gedrocht The Possession. In beide films wordt er namelijk gretig leentjebuur gespeeld bij succesvollere genregenoten als Insidious, Final Destination, Paranormal Activity en The Conjuring.

Vernieuwend of verrassend wordt het in Ouija daardoor absoluut nooit en kan men vooral de conclusie trekken dat vooral de regisseur een enorm Ouija-bord voor zijn kop had. Enige vorm van angst slaat zodoende al vlot om in verbazing. Gaandeweg de film is het dan ook niet uit gruwel, maar uit plaatsvervangende schaamte dat je als kijker moeite moet doen niet weg te kijken.

Stiles lijkt dit overigens halverwege de film ook door te hebben, waarop er behoorlijk geforceerd een extra verhaallijn bijgehaald wordt. In plaats van extra suspense zorgt deze keuze uiteindelijk echter alleen voor een halfzachte plottwist en een bedroevend slecht eindakkoord. Dat er ook nog opzichtig ruimte wordt gelaten voor een tweede deel, is wat ons betreft genoeg reden om de makers met pek en veren uit Hollywood te verjagen.

Als er voor de titel daadwerkelijk is getracht om de essentie van de film in één woord te vatten, had men beter kunnen volstaan met Meh of Cliche. Op ons houten bordje verschijnt dan ook een heel duidelijke NEE.

Trailer