Pain And Gain

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Na Transformers: Rise Of The Fallen wilde box-office koning Michael Bay graag eens een kleine film maken. Hij had zijn zinnen gezet op Pain & Gain, het waargebeurde verhaal van een groep bodybuilders (de Sun Gym Gang) die in het Miami van de jaren negentig een rijke zakenman kidnappen om hem zijn vermogen afhandig te maken. Helaas voor Bay moest hij van de studio eerst de derde Transformers-film maken voordat hij aan zijn hobbyprojectje mocht beginnen.

Hij wist sterren Mark Wahlberg (Ted) en Dwayne Johnson (Fast & Furious 6), die je ondertussen hoort te kennen zonder zijn 'The Rock' tussenvoegsel, zover te krijgen om samen met hem hun reguliere uurprijs even te laten voor wat het is. Hierdoor kostte Pain & Gain slechts zesentwintig miljoen, Bay's goedkoopste film sinds debuut Bad Boys.

Wahlberg speelt Daniel Lugo, een fitnessinstructeur die genoeg heeft van zijn uitzichtloze bestaan, waarin hij als dertiger nog steeds in zijn joggingbroek naar zijn werk gaat. Tijdens een seminar van selfhelp goeroe Johnny Wu (een leuke cameo van Community's Ken Jeong) leert Lugo geen 'don't-er' meer te zijn, maar een 'do-er'. Hij besluit dat het nu tijd is voor hem. Samen met zijn collega Adrian Doorbal (Anthony Mackie, The Hurt Locker) beraamt hij een plan om via kidnapping en afpersing het vermogen van een lokale zakenman in hun bezit te krijgen. Ze recruteren ex-crimineel Paul Doyle (een verrassend gelaagde Johnson) en gaan aan de slag.

Al vanaf de eerste kidnappoging blijkt dat Lugo en zijn kornuiten meer goede wil hebben dan gezond verstand, maar ze blijven vasthouden aan hun plan. Wonder boven wonder slaagt het, maar zoals dat gaat bij inhalige criminelen willen ze meer. Hierdoor loopt alles natuurlijk al snel uit de hand.

Als dit alles niet echt gebeurd zou zijn, zou Pain & Gain de grootste onzinfilm van het jaar zijn. Alsof ze gepakt willen worden, maakt de bende de ene na de andere onlogische keuze. Hoewel het script een versimpelde, ietwat verdraaide versie van de werkelijkheid vertelt (zo is het personage Doyle bijvoorbeeld gebaseerd op drie verschillende bendeleden) tonen de feiten dat de daders echt zo kortzichtig en dom te werk gingen als in de film.

Er kunnen echter vraagtekens gezet worden bij de beslissing er een zwarte komedie van te maken: de hoofdpersonages zijn namelijk uitermate onsympathieke, egocentrische klootzakken, maar aangezien de film hun door Hollywood gestroomlijnde verhaal vertelt wordt er toch een zekere sympathie voor deze pannekoeken gegenereerd. De misstappen van de bende zijn inderdaad lachwekkend maar de gevolgen zijn dat niet.

Dichterbij een arthouse acteursfilm dan Pain & Gain zal Michael Bay waarschijnlijk nooit meer komen. Hij pakt de boel aan met dezelfde overdadige intensiteit die hij normaliter op zijn mega blockbusters los laat. Dit werkt helaas maar half. Nu hij zich niet kan verschuilen achter overdonderende effecten worden zijn tekortkomingen alleen maar duidelijker. Het ziet er allemaal flitsend uit, maar de camera truukjes en slo-mo beelden worden te pas en te onpas ingezet op de meest willekeurige momenten. Daarnaast is ook deze film weer veel te lang, verliest hij gaandeweg zijn satirische insteek en worstelt hij met een onevenwichtig tempo.

Als zwartgallige momentopname werkt Michael Bay's 'low budget' uitstapje prima, maar los van het intrigerende uitgangspunt en de op dreef zijnde acteurs is Pain & Gain helaas niet meer dan een halfgelukte stijloefening.

Trailer