Ride Along 2

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

“Do you even hear the stuff that comes out of your mouth?” vraagt rechercheur James Paton (Ice Cube) aan zijn bijna-zwager Ben Barber (Kevin Hart) tijdens hun zoveelste discussie in dit luidruchtige vervolg op het succesvolle Ride Along, hiermee onbedoeld opsommend wat de gemiddelde kijker zichzelf gedurende de honderd minuten speelduur zal afvragen.

Hoewel in wezen niet veel meer dan de zoveelste buddy-cop movie was de eerste Ride Along een van de grote sleeper hits van 2014. Sterk leunend op de onverwachte chemie tussen Cube en Hart en een prettig binnen de lijntjes kleurend script, verdiende de low-budget komedie ondanks matige kritieken in rap tempo zes maal zijn budget terug.

En wanneer winst gemaakt wordt zullen er sequels zijn. De producenten hadden echter zoveel vertrouwen in hun creatie dat werk aan het vervolg al was begonnen toen het eerste deel nog in premiere moest gaan. Dit soort gemakzuchtige voorbarigheid belooft zelden veel goeds, iets wat al vanaf Ride Along 2's openingsscène snel duidelijk wordt.

We zien de immer fronsende Paton en hyperactieve kwekkebek Barber weer terug als zij midden in een undercoveroperatie zitten. Barber, inmiddels een net afgestudeerde agent, voelt zich geroepen in te grijpen als hij denkt dat Patons dekmantel ontdekt is, met als gevolg dat de boel uit de hand loopt en de verdachte bijna ontsnapt. Wanneer hij vervolgens op non-actief gesteld wordt, weet hij Paton zo gek te krijgen hem ondanks alles toch mee te laten gaan naar Miami voor diens verdere onderzoek.

Op zich geen verkeerd uitgangspunt voor een publieksplezierend vervolg, maar wat vanaf het begin af aan al gelijk stoort is de voorspelbare gemakzucht waarmee terugkerend schrijversduo Phil Hey en Matt Manfredi (met flops als Aeon Flux en R.I.P.D. op hun conto zeker geen hoogvliegers in Hollywood) zich bedient, en het het daarmee samenhangende uitblijven van enige humor. In plaats van hun personages te laten groeien tussen de twee films in en de onderlinge dynamiek bij te schaven, lijken ze te denken dat bliksem vanzelf twee keer op dezelfde plek inslaat als je het maar lang genoeg laat donderen.

Waar in deel één nog ruimte was voor wat subtiliteit en gespeel met rolpatronen en stereotypes, zijn de personages in dit tweede deel gereduceerd tot ééndimensionale karikaturen die precies zo reageren als je zou verwachten van een 'urban' komedie als dit. Er is dus vrijwel niks gedaan om Ride Along 2 zijn eigen insteek te geven, alles draait om herhaling van de bewezen formule.

De mensen achter deze sequel (waaronder Ice Cube zelf als producent) lijken heel genoegzaam gedacht te hebben dat de bewezen klik tussen de hoofdrolspelers op zichzelf al voldoende is om zalen te vullen, maar chemie tussen acteurs betekent niks als ze geen goed materiaal hebben om mee te werken, iets wat improv-heavy komedies als Anchorman 2 en The Interview recentelijk nog maar eens lieten zien. Waarschijnlijk geweldig vermakelijk als je er bij was, beduidend minder leuk voor de kijker.

Nu is het beslist niet zo dat er bij Ride Along 2 helemaal niks te lachen valt, maar het is simpelweg niet voldoende. Het klinkt bijna te cliché om na jaren van minderwaardige sequels nog te verwachten dat de lat omhoog gaat, maar het is ondertusen bewezen dat het ook wél kan. Ice Cube had dat kunnen weten, hij zat nota bene anderhalf jaar terug nog in 22 Jump Street.

Trailer