Rogue One: A Star Wars Story

Beoordeling:

Geplaatst: door Jochem Geerdink

De opening crawl van de allereerste Star Wars film Episode IV - A New Hope (toentertijd simpelweg Star Wars getiteld) vertelde in enkele rake zinnen hoe, temidden van een intergalactische burgeroorlog, rebellen hun eerste overwinning op het Keizerrijk hebben behaald door de blauwdrukken van een nieuw superwapen te stelen. Daaropvolgend zagen we, in een van de meest memorabele openingsscènes ooit, hoe een klein ruimteschip het beeld binnenvloog, achtervolgd door een enorme Star Destroyer. De rest is geschiedenis.

Tekst: Daan Snouck Hurgronje

Bijna veertig jaar, zeven films en twee TV-series later, is het Star Wars-universum inmiddels immens gedetailleerd, maar hoe precies de rebellen het toen voor elkaar kregen de blauwdrukken te stelen bleef echter altijd the stuff of legends. De prequeltrilogie eindigde negentien jaar vóór het begin van de originele film en ook de uitwijdende literatuur omtrent de saga ging daar nooit specifiek op in.

Rogue One, de eerste opzichzelfstaande anthology film uit de franchise, is kortgezegd de verfilming van die illustere openingstekst. Hoewel duidelijk bedoeld als een tussendoortje voor de op Episode VIII wachtende die-hard liefhebbers, is dit beslist geen Star Wars light. Maar bevrijd van de Skywalker familie-soap en quasi-religieuze Force-ondertoon, is dit wel de kans voor de serie om een ander type verhaal te vertellen.

Disney trok regisseur/scenarist Gareth Edwards aan, iemand die met de de low budget indie hit Monsters, en wat later met de Godzilla reboot, al had laten zien dat hij met een eigen visie een originele draai kan geven aan platgetreden paden. Samen met scenaristen Tony Gilroy (Bourne-serie) en Chris Weitz (About A Boy) bouwde hij die paar regels plotuitleg uit tot een avontuurlijke oorlogsfilm in de lijn van klassiekers als Kelly's Heroes en Saving Private Ryan.

Spil van Rogue One is Jyn (The Theory Of Everything's Felicity Jones). Als dochter van architect Galen Erso (Mads Mikkelsen, Doctor Strange), ontwerper van het Keizerrijks nieuwe superwapen de Death Star, is zij van groot belang voor de rebellen, die hopen dat zij hem kan overreden over te lopen. Bijgestaan door een rebellenspion en zijn robotsidekick gaat zij op zoek.

Hun enige aanwijzing is een keizerlijke deserteur die meent een belangrijke boodschap te hebben van haar vader. Deze piloot wordt echter gevangen gehouden door warlord Saw Gerrera (Forest Withaker), een rebel die zijn eigen extremistische splinterfactie leidt.

Wanneer ze eindelijk de boodschap van haar vader in handen krijgt blijkt dat de Death Star al voltooid is. en begint een race tegen de klok om de blauwdrukken van het onverwoestbaar geachte ruimtestation in handen te krijgen zodat er naar een zwakke plek gezocht kan worden.

Waar The Force Awakens voor sommigen iets te veel teruggreep naar elementen van de originele trilogie om het publiek weer vertrouwd te maken met het Star Wars universum, hadden de makers van dit nieuwe losstaande hoofdstuk blijkbaar een stuk meer vrijheid. Dus geen rusteloze, messiastrekjes-hebbende wees op een zandplaneet dit keer. Iets wat over het algemeen goed uitpakt.

Hoewel de blockbusterambities evident zijn, is Rogue One boven alles gemaakt voor en door liefhebbers. En die liefhebber krijgt waar voor zijn geld. Edwards buit elke gelegenheid om meer van de Star Wars-werelden en de alledaagse maatschappij te laten zien meer dan ooit tevoren ten volste uit.

De enige voorwaarde die de makers lijken te zijn opgelegd, is dat de film op visueel en verhaaltechnisch vlak aan dient te sluiten bij A New Hope. De film zit boordevol nieuwe locaties, nieuwe voertuigen en nieuwe personages, maar voelt over de hele lijn authentiek aan. Daarbij geholpen door goed gedoseerde verwijzingen naar de originele trilogie.

Maar al die fanservice kan niet verdoezelen dat het volgestopte verhaal en opgevoerde tempo bij vlagen ten koste gaat van spanningsopbouw en personage-ontwikkeling, wat weer gevolgen heeft voor emotionele betrokkenheid van de kijker. De regisseur verkijkt zich wat betreft setpieces en actiescènes enigszins op de schaal en de noodzaak van een goede opzet en strakke choreografie.

Iets waarmee een film als dit zich juist zou kunnen onderscheiden. Hoewel hij de kijker midden in de actie dropt, krijgt deze niet altijd de tijd en ruimte om er in mee te gaan. Het is onmogelijk het ondermaats te noemen, daar is het allemaal te verzorgd voor, maar met wat meer visie had er zoveel meer in gezeten.

Veel van de dialogen doen weinig meer dan het verhaal voortstuwen en door een overdaad aan personages krijgen er te weinig echt de tijd om een blijvende indruk te maken. En dat is jammer met, naast  eerdergenoemde zwaargewichten Withaker en Mikkelsen, ook bijvoorbeeld martial arts-icoon Donnie Yen en Chinese karakteracteur Jiang Wen in bijrollen.

Wat niet wil zeggen dat er op dit vlak geen uitschieters zijn. Jones is absoluut goed gecast als ongenegen heldin en Ben Mendelsohn (Slow West) geeft haar goed tegenwicht als haar nemesis, de uitgekookte Director Orson Krennic. In de afwezigheid van opperschurk Darth Vader is het aan hem om de dreiging van het totalitaire keizerlijke regime over te brengen op de kijker, en dat gaat hem prima af. In de marge zorgt cultfiguur Alan Tudyck (Firefly) verder op een heerlijk subtiele manier voor een welkome komische noot. Als de hardopdenkende droide K-2SO steelt hij elke scène waarin hij zit.

Ondanks enkele onvolkomenheden kan Rogue One zich met gemak meten met de beste films uit de gestaag groeiende Star Wars canon. Visueel indrukwekkend, immer boeiend en helemaal Star Wars; het bewijs dat er leven zit in deze nieuwe episodische aanpak.

Aangezien het einde van de beoogde negendelige Skywalker-sage in zicht komt (met Episode IX in 2019) maar Disney één van zijn grootste melkkoeien echt niet zo maar met pensioen laat gaan, is het een geruststelling voor de fans dat deze losstaande afleveringen een kwalitatief hoogstaande bijdrage kunnen blijven leveren aan hun geliefde galaxy far, far away...

Trailer