A Strange Love Affair With Ego

Beoordeling:

Geplaatst: door Elise van Dam

In een Londense kroeg citeert een kunstacademiestudente vanaf haar smartphone de symptomen van een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Ze lacht en haar vrienden lachen mee. Want ze herkennen de graag over zichzelf pratende Viviana wel in de 'grandiose sense of self-importance' en 'fantasies of unlimited success, power, brilliance, beauty, or ideal love'. Maar nee, jaloers of exploiterend vindt ze zichzelf niet en aan empathie geen gebrek. Haar vrienden knikken instemmend.

In die scène uit de documentaire A Strange Love Affair With Ego zit het pijnpunt van de film. Ester Gould las de diagnose 'narcistische persoonlijkheidsstoornis' in het psychiatrisch dossier van haar zus Rowan en gebruikte dat als uitgangspunt voor een film die de relatie die we tot ons ego hebben onderzoekt. Daarvoor volgde ze de voetsporen van haar zus, die leiden van Schotland via Londen en Los Angeles en uiteindelijk naar Arnhem. Gould portretteert een jong meisje en drie vrouwen die als het ware moeten fungeren als afgeleiden van haar zus.

Het zijn vrouwen die extravert en ambitieus zijn. Die dromen van, maar vooral ook hard werken voor een doorbraak die hen onuitwisbaar op de kaart zal zetten. Zoals we allemaal erkenning verlangen. Immers, we zijn allemaal tot op zekere hoogte narcistisch in de meer literaire zin van het woord. Of we nu verlegen zijn of extravert, we geloven graag dat ons bestaan niet onopgemerkt zal blijven en vinden het allemaal fijn om bevestiging te krijgen.

A Strange Love Affair werkt als een bij vlagen fascinerend portret van een generatie die een grote druk voelt om speciaal te zijn en gezien te worden. En vooral ook om een interessant leven te hebben, waarbij de definitie van wat een interessant leven beperkt is tot het extraverte. Telkens toont Gould dat achter het zelfbewuste voorkomen van de vrouwen verdriet, pijn en onzekerheid schuilt, daarbij het bekende citaat uit Virginia Woolf’s Mrs. Dalloway aanhalend: "always giving parties to cover the silence".

Toch brengt dat alles ons niet dichter bij Rowan, eerder verdwijnt zij steeds verder in de achtergrond. Het probleem is dat niet alles met poten een stoel is. De zoektocht naar de relatie van de huidige generatie met het ego en de zoektocht naar wat Rowan tot haar zelfmoord dreef zijn niet één en dezelfde, of zouden dat althans niet moeten zijn. Een antwoord op de eerste zal je niet dichter brengen bij een antwoord op de tweede. En ergens doet de zoektocht naar het eerste af aan de ernst van de stoornis die in Rowan’s dossier geschreven stond.

De valkuil is de term narcisme. Het is moeilijk voor te stellen dat iemand een film zou maken over iemand met autisme door mensen te portretteren die sociaal onhandig zijn of bovengemiddeld goed in het onthouden van treintijden. Omdat - in tegenstelling tot narcisme - de term autisme buiten de psychiatrie geen betekenis heeft. Dat wordt in de film zelfs benoemd door een psychiater die uitlegt dat de term narcisme verschillende betekenissen heeft in verschillende disciplines. Helaas wordt in A Strange Love Affair With Ego het een geobstrueerd door het ander. 

Trailer