The Legend of Tarzan

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Edgar Rice Burroughs' pulpheld Tarzan maakte voor het eerst zijn opwachting in 1912, net rond de tijd dat in de Verenigde Staten de ontluikende filmindustrie de kinderschoenen ontgroeide. Niet geheel toevallig dus dat hij al sinds het begin één van de pijlers is geweest van Hollywood. Het beroemdst zijn natuurlijk de dertigerjaren serials met Johnny Weismuller, maar De Aapman maakte de afgelopen eeuw zijn opwachting in alles van goedkope exploitatiefilms tot aan Disney cartoons, meer dan tweehonderd in totaal.

Met zo'n aantal, is het de makers van deze zoveelste Tarzan film dan wel gelukt om iets toe te voegen aan de canon? Of gaat het hier om de zoveelste ongeïnspireerde remake/sequel/reboot/herinterpretering? Nou, een beetje van beide. The Legend Of Tarzan probeert de formule nieuw leven in te blazen door middel van een revisionistische aanpak á la Greystoke: The Legend Of Tarzan, Lord Of The Apes, terwijl tegelijkertijd het episodische karakter van de oude films gerespecteerd wordt. Helaas komt de film door deze stijl-spagaat niet helemaal goed uit de verf.

We zien Tarzan (True Blood's Alexander Skarsgård) weer terug in Londen, eind negentiende eeuw. Hij heeft zijn geboorterecht geclaimd en de jungle van Afrika ingeruild voor zijn ouderlijk huis, landgoed Greystoke. De naam Tarzan heeft hij afgezworen, hij is nu weer 'gewoon' John Clayton III, en al jaren gelukkig getrouwd met zijn grote liefde Jane (Margot Robbie).

Het einde van het koloniale tijdperk is in zicht maar de leiders van de westerse mogendheden proberen nog zoveel mogelijk rijkdommen uit hun kolonies te persen voordat ze door de geschiedenis ingehaald worden. Zo ook Koning Leopold van België. Deze kondigt grootse investeringen aan in Belgisch-Congo, terwijl zijn land op de rand van bankroet balanceert. De overige landen zien hier geen kwaad in, alleen George Washington Williams (Samuel L. Jackson), afgezant van de Verenigde Staten, vermoedt dat er zeer waarschijnlijk sprake is van slavernij.

Clayton is na een aanvaring met lokaal stamhoofd Mbonga (Djimon Hounsou) jaren eerder helemaal klaar met Afrika, maar Williams haalt hem over om hem te vergezellen naar Congo om de boel nader te onderzoeken. Daar aangekomen komen ze er al snel achter dat de Belgische Kapitein Rom (Christoph Waltz) met Mbonga onder één hoedje speelt. Voor Rom gaat het om diamanten om een groot huurlingenleger af te betalen, bij Mbonga slechts om wraak nemen op Tarzan. Als Rom vervolgens Jane kidnapt moet Clayton weer ouderwets full-Tarzan gaan om zowel haar als het land te redden.

Regisseur David Yates lijkt na de uiterst succesvolle laatste vier Harry Potter films een prima keuze voor een epos als dit. Daarnaast heeft scenarist Craig Brewer met Black Snake Moan en Hustle & Flow laten zien verrassende diepgang te kunnen creëren in ogenschijnlijk oppervlakkige verhalen. Ze lijken echter, temidden van een recente golf aan mega blockbusters, beide niet te durven vertrouwen op de kracht van het bronmateriaal en passen allerhande kunstgrepen toe om de film grootser, flitsender en eigentijdser te maken dan nodig is.

De film is hierdoor een te lang doorgekookte stoofpot van smaakvolle mooifilmerij, overdreven dynamische maar weinig overtuigende CGI setpieces, goed bedoelde romantiek, betrokken historisch drama en ouderwetse jongensboek heroiek. Aan pretenties dus geen gebrek, maar geen van deze elementen komt helaas tot zijn recht en op sommige momenten heffen ze elkaar zelfs op. Het is typisch een film geworden die aan de vergadertafel van de geldschieters hartelijk onthaald wordt omdat er voor iedere doelgroep wat in zit, maar uiteindelijk verre van de som der delen is.

De prima cast houdt de boel genietbaar. Alexander Skarsgård als Tarzan is een imposante fysieke verschijning maar hij weet ook de (wat meer aangeklede) Clayton-kant van zijn personage overtuigend te verkopen. Een - voor zijn doen - ingetogen Jackson zorgt voor een lichte noot zonder in karikatuur te vervallen en heeft naast Skarsgård de enige rol met wat diepgang. Robbie, Hounsou en Waltz geven wel gewicht aan hun archetypische rollen, maar krijgen niet de ruimte om enige indruk te maken. En Waltz moet echt eens met zijn agent gaan praten. Je kan maar zo vaak een zelfingenomen, praatgrage slechterik spelen voordat het op een truukje begint te lijken.

Ondanks dat er temidden van alle hedendaagse stripboekblockbusters duidelijk ruimte is voor een wat meer aardse held, hebben de makers het niet aangedurfd gewoon een nieuwerwetse no-nonsense avonturenfilm te maken. In hun drang vooral een andere Tarzanfilm te maken zijn ze zich te buiten gegaan aan onnodige overdaad, Hierdoor is The Legend Of Tarzan zeker een vermakelijke maar uiteindelijk een beetje een zielloze bedoening geworden, slechts de zoveelste Tarzan-film.

Trailer