The Nice Guys

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Shane Black heeft de buddyfilm misschien niet uitgevonden, maar met zijn schrijfwerk aan onder meer Lethal Weapon en The Last Boy Scout heeft hij zijn stempel wel behoorlijk op het genre gedrukt. Niet verwonderlijk dus dat zijn eerste regieklus, het inmiddels al weer tien jaar oude Kiss Kiss Bang Bang, ook draaide om twee ongewone vrienden die samen een klus moeten klaren. Nu is hij weer helemaal terug met het The Nice Guys. En dat is goed nieuws, zeker voor de comedyfan. 

Ergens in de jaren 70 krijgt de zuipende, wat onhandige private investigator March (Ryan Gosling) de opdracht een jong meisje op te sporen. Al snel kruist zijn weg die van bullebak Healy (Russell Crowe), die juist betaald is om ervoor te zorgen dat hetzelfde meisje met rust gelaten wordt. Wanneer de twee doorkrijgen dat er iets niet helemaal in de haak is, besluiten ze de krachten te bundelen. Niet veel later stapelen de lijken zich op en blijkt dat duistere krachten het tienermeisje achterna zitten. Hun spoor leidt helemaal naar de top van het Ministerie van Justitie. 

The Nice Guys is daarmee een soort Big Lebowski, maar dan met twee Dudes en een stuk meer in your face. De plot over een bizarre ontvoeringszaak die hoe langer hoe idioter wordt, de link met de porno-industrie, de plaatjes van Los Angeles; het zit er allemaal in. En daar komt nog eens bij dat Russell Crowe steeds meer op John Goodman begint te lijken. Ook echte misdaadmysteries, zoals L.A. Confidential en het recente Inherent Vice, zijn nooit ver weg. 

Het is dus wel duidelijk waar Black zijn inspiratie vandaan haalde. Gelukkig is The Nice Guys van zichzelf meer dan grappig genoeg, zodat hij op het gebied van  humor in elk geval geen leentjebuur hoeft te spelen. De grappen volgen elkaar in moordend tempo op en raken grotendeels hun doel. Een running gag over Richard Nixon is bijvoorbeeld ronduit hilarisch en de cynische dialogen van Gosling en Crowe werken bijna allemaal. Het is genoeg om de film zijn soms ook kinderachtige grappen te vergeven. Bovendien wordt de r-rating volop uitgebuit met een karrenvracht aan seksgrappen.   

In een paar subtiele momenten slaagt Black er daarnaast in een kleine beetje diepgang aan zijn plot en personages mee te geven. Zonder dat daarvoor veel woorden nodig zijn, krijgen we bijvoorbeeld voldoende te weten over het traumatische verleden van Gosling om zijn destructieve gedrag te begrijpen. Daarnaast schopt Black met zijn plot vrolijk tegen de schenen van de auto-industrie. Denk aan een vette knipoog naar de eens zo machtige auto-hoofdstad Detroit en het recente schandaal met uitlaatgassen van Volkswagen. 

Zoals met eigenlijk alles in de film, is ook het 70's sfeertje van The Nice Guys behoorlijk onsubtiel. De kleuren knallen zowat van het beeld, de bingokaart met disco-klassiekers raakt helemaal vol en natuurlijk komen Gosling en Crowe in aanraking met een stel onvermijdelijke hippies. Alles is een uitvergroting van een uitvergroting en juist daarom is het grappig. Tel daarbij op dat de camera geen moment stilstaat en je krijgt een film die af en toe tegen het hyperactieve aanschurkt. Maar Black houdt de teugels strak genoeg in handen om een echte ontsporing te voorkomen.

De chemie tussen Gosling en Crowe zit daarnaast wel snor. Gosling mag het vaakst de show stelen, vooral omdat hij als zuiplap de meeste fysieke grappen voor zijn rekening neemt. Het is prettig dat de verhoudingen tussen de twee niet in beton gegoten zijn, zoals tijdens oude buddyfilms nog wel eens het geval was. Hier is geen sprake van één slimmerik en één krachtpatser of iets anders van die aard. Daarnaast een compliment voor de pas 15-jarige Angourie Rice, die de dochter van Gosling speelt. Ze krijgt opvallend veel screentime en weet daarin ook indruk te maken, zeker voor haar jonge leeftijd. 

Had The Nice Guys 25 jaar geleden uitgekomen, dan was waarschijnlijk terecht opgemerkt dat Black zijn enige kunstje wel erg vaak herhaalt. Maar anno 2016 is het een welkome frisse wind tussen de behaagzieke, met cgi doorspekte actiefilms die de norm zijn geworden. Een film met een brutale smoel die bij vlagen écht heel geestig is. Je zou bijna hopen op een sequel. Bijna. 

Trailer