The Wailing

Beoordeling:

Geplaatst: door Jochem Geerdink

In de cruciale scène van The Wailing is het hoofdpersonage volstrekt passief. Hij staat midden op straat, gevangen in een onmogelijke keuze. Zoals zo'n scène in een tekenfilm met een engeltje en een duiveltje die in iemands oren fluisteren. Maar wie is hier de engel? En wie de duivel? Jong-gu (Kwak Do-won) weet het net zo min als wij. Samen met hem zijn we verdwaald in dit spookverhaal waarin het Bijbelse en occulte elkaar treffen en ontspruiten in gruwelijke moorden en uitzinnige exorcismerituelen.

Tekst: Elise van Dam
 

Scenarist en regisseur Na Hong-jin toont wederom (hij maakte eerder de sterke misdaadthrillers The Chaser en The Yellow Sea) waarom hij tot de voorhoede van de Koreaanse cinema hoort. Zijn film is thriller, horror en fantasy ineen. Zit vol scènes die verontrusten, maar op momenten ook komisch zijn, zonder dat die humor ergens de hypnotiserende spanning doorbreekt. Gebruikt een kapstok (de politiethriller) waarvan we de blauwdruk kunnen dromen, maar hangt daar vervolgens een vervreemdend stel jassen aan op.

Vanaf het eerste shot waarin een visser een worm aan zijn hengel haakt, bijt de film zich in je vast en laat de rest van de 156 minuten niet meer los. Sleept ons mee als een jager zijn prooi, langs de karkassen van afgebrande huizen, diep de eindeloze bossen in waar iedereen constant uitglijdt op de hellingen naar de vallei. Terwijl het kwaad zich op de aarde begeeft, doet God vanuit de hemel een poging het er met slagregens af te spoelen. Of misschien regent het gewoon hard.

Wat The Wailing echter zo ontzettend goed maakt, is dat binnen die draaikolk van waanzin en gruwel een heel menselijk centrum staat, vertegenwoordigd in brigadier Jong-gu. Een stuntelaar die, zo zien we eigenlijk meteen al, niet opgewassen is tegen deze confrontatie met het kwaad. Hij is bang, log, laat. Altijd te laat. "Wat een idioot", zuchten zijn collega’s hoofdschuddend als Jong-gu weer eens verregend aan komt struikelen, met dat gezicht van hem dat eeuwig verbazing uitdrukt.

Maar Jong-gu is nog iets en eigenlijk vooral dat: vader. Gestaag verschuift het zwaartepunt van het lugubere moordmysterie naar de privésfeer, wanneer zijn dochtertje ongewild spil wordt in de zaak en het redden van haar de eerste prioriteit. Jong-gu's aanvankelijke (en regelmatig letterlijke) aanmodderen moet plaatsmaken voor overtuiging en berekende daadkracht. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet.

The Wailing is geen film waarin helden worden geboren. In het aangezicht van het onvoorstelbare wroet Jong-gu als een ongelovige Thomas in de wond, stelt de verkeerde vragen, opent de verkeerde deuren. En naarmate de bovennatuurlijke krachten zich steeds minder laten ontkennen, wordt de vraag hoe hij zijn dochtertje kan beschermen alleen maar complexer. Uiteindelijk is dat de spits waar Na de film op drijft. Kan een vader zijn kind weghouden van het kwaad in de wereld? Kun je tegenover krachten die je te boven gaan ooit het juiste doen?

En ondanks alle gekte die Na aanzwengelt en opzweept, wordt dat dilemma voelbaar. Juist omdat we net als Jong-gu worden overweldigd. De plot is soms nauwelijks meer te volgen en dat is eigenlijk een zegen. We worden steeds genadelozer meegezogen in deze beangstigende nachtmerrie en verliezen samen met Jong-gu onze grip. En als hij daar op die straat staat worden we net als hij getergd door onze passiviteit, gepijnigd door de wetenschap dat we niets meer zeker weten. “Toon me je ware gedaante”, smeekt iemand het kwaad, “dan laat ik je met rust”. Het hoongelach dat daarop volgt, echoot nog na.

Trailer