The Transporter Refueled

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

In 2002 bracht ongekroonde koning van de hedendaagse B-film Luc Besson ons The Transporter, een lekker wegkijkend tussendoortje over de zwijgzame chauffeur Frank Martin die het opneemt tegen een bende mensensmokkelaars. De film presenteerde de tot dan toe relatief onbekende Jason Statham als uiterst capabele actieheld en was succesvol genoeg voor meerdere vervolgen. Statham verruilde na drie delen deze franchise in voor The Expendables en The Fast & Furious, waarna Prison Break's Chris Vance het stuur overnam voor een kortlopende televisieserie.

Maar wat doe je als producent-schrijver-regisseur als je een van je succesvolste franchises na drie films en een twee seizoenen tellende serie wel zo'n beetje uitgemolken hebt? Juist, dan is het tijd voor een reboot. Refueled is tegelijk doorstart en prequel, met dit keer Ed Skrein (Ill Manors, Game Of Thrones) als de jongere Martin.

Hoewel in de eerdere films Frank Martins privéleven min of meer een mysterie bleef, worden we hier in de openingsscene al voorgesteld aan zijn vader (The Punisher: Warzone's Ray Stevenson), een verse pensionado die zo op het eerste oog alleen maar zeikt over slechte punctualiteit van zijn zoon en zijn armzalige ambtenaarspensioentje. Maar er is duidelijk een goede band tussen de twee. Wanneer een groep vrouwelijke bankrovers zijn vader kidnapt om Franks hulp af te dwingen, twijfelt hij dan ook geen moment.

Na een onvrijwillige doch geslaagde samenwerking wordt duidelijk dat het hier gaat om een stel vrijgevochten ex-prostituees die door middel van een aantal gedurfde berovingen wraak willen nemen op de top van een Russisch misdaadsyndicaat, hardhandige uitbater van de lokale rosse buurt. Vader en zoon raken steeds verder verwikkeld in de operatie van de dames, maar wanneer één van de Russische criminelen Frank herkent van vroeger uit het leger wordt het al snel persoonlijk.

 

De Transporter films stonden nooit bekend om hun originele verhaallijnen. Elke aflevering komt Martin terecht in een stuatie waarin hij moet kiezen tussen zijn professionaliteit ("Rule #1: Once the deal is made, it's final.") en zijn hart, en elke keer delft professionaliteit het onderspit. Nee, de charme van de franchise zit hem juist in de uitwerking. Besson begrijpt als geen ander dat als die in orde is, cliché-elementen juist je kracht zijn. Dat dat de ene keer beter uitpakt (Leon, Taken) dan de andere (Colombiana, From Paris With Love) komt over het algemeen door uitbesteding van regie aan een van zijn onderdanen zoals Olivier Megaton of Louis Leterrier.

Dit keer is het de beurt aan een van Bessons vaste editors Camille Delamarre (Taken 2, The Transporter 3), die na zijn vorig jaar verschenen regiedebuut Brick Mansions met The Transporter Refueled zijn tweede bioscoopfilm aflevert. Het concept leent zich er voor, maar helaas mist ook hij de visie om met deze reboot echt iets neer te zetten. Het addendum Refueled in de titel impliceert een hervonden vitaliteit, maar in plaats van de formule een frisse, eigen of rauwere draai te geven borduurt hij vrolijk voort op precies die elementen die de franchise rond deel 3 nou zo uitgekauwd deden aanvoelen.

Dus wederom platte personages, vergezochte plottwists en ongeloofwaardige stunts, maar dit keer zonder de underdog-charme die de eerste drie films juist wat benodigd karakter gaf. Ook de vechtscenes, toch een integraal onderdeel van de serie, vallen tegen. Het maakt niet uit hoe goed ze gechoreografeerd zijn als de regisseur erop staat om elke confrontatie weer te geven door middel van overdreven snelle montage. Alsof Delamarre niet durft te vertrouwen op het kunnen van zijn acteurs (of op het geduld van de kijker). Hierdoor krijgt Ed Skrein helaas weinig gelegenheid om te overtuigen als geloofwaardige opvolger van The Stath.

The Transporter Refueled is bedoeld als eerste deel in een nieuwe trilogie, maar toont helaas te weinig overtuigingskracht om zijn B-film wortels te overstijgen. Met al drie films en een TV serie achter de rug, en een doelgroep die de laatste jaren verwend is met uitstekende genrefilms als The Raid, is het echter de vraag of hier nog iemand op zit te wachten.

Trailer