Two Mothers

Beoordeling:

Geplaatst: door Steffie van Rhee

Op Sundance werd Anne Fontaine’s Two Mothers wat lacherig onthaald. Iets wat de regisseuse niet helemaal begreep, want haar nieuwste film was uitdagend, vernieuwend en serieus bedoeld.

Two Mothers vertelt het verhaal van Lil (Naomi Watts) en Roz (Robin Wright) die al sinds hun jeugd vriendinnen zijn. Nu ze beide volwassen zijn en zoons hebben, wonen ze nog altijd in het prachtige Australische kustplaatsje waar ze opgroeien en hebben ze huizen vlak bij elkaar. Ze zijn onafscheidelijk en ook hun zoons Ian (Xavier Samuel) en Tom (James Frecheville) zijn beste vrienden en bovendien op de één of andere manier altijd in het gezelschap van hun moeders.

Het drama begint wanneer Roz een one night stand heeft met Lils zoon Ian. Tom komt hier achter en als wraakactie begint hij Lil te verleiden, die na kort aarzelen toch toegeeft. Het gegeven van vrouwen die het bed delen met elkaars zoons had een behoorlijke film kunnen opleveren. Het onderwerp is gewaagd en roept nogal wat controverse op. Helaas komt dat totaal niet over, omdat het simpelweg niet geloofwaardig is.

De affaires beginnen uit het niets. Het is vooral onduidelijk waarom Lil en Tom iets beginnen, want waarom zou je uit wraak iets beginnen met de moeder van je beste vriend? Er zit dan ook totaal geen diepte in de personages of het verhaal. Er is niets bekend over hun motieven. Hoewel de kijker misschien maar moet aannemen dat dit een soort vrouwelijke midlifecrisis is.

Dat Fontaine er ook nog voor koos om grote tijdsprongen te maken, helpt totaal niet bij het geheel. Zo is er een tijdsprong van twee jaar die eigenlijk vrij onopvallend is, totdat blijkt dat Roz inmiddels gescheiden is van haar man (Ben Mendelsohn). Waar de vader van Ian is, wordt overigens nooit duidelijk. Nog verder in het verhaal komen we op het punt waarop Tom en Ian eindelijk leeftijdsgenoten hebben gevonden om de rest van hun leven mee te delen. Lil en Roz zijn ondertussen lieve oma’s en iedereen is nog even onafscheidelijk als vroeger.

Tussen die tijdsprongen in wordt er overigens continu hetzelfde gedaan. Het viertal eet, drinkt, heeft seks en zwemt. Deze eindeloze herhaling ziet er overigens wel prachtig uit door cinematograaf Christophe Beaucarne die alles een zachte en zonnige gloed geeft, waardoor het Australische kustplaatsje werkelijk een paradijs is.

Maar het zorgt er wel weer voor dat de film nergens rauw of interessant wordt. Voeg daarbij nog eens ongemakkelijke en statische zinnen als “They’re like young gods” en “We’ve crossed a line” en het is onmogelijk om Two Mothers serieus te nemen.

Fontaine verdient alleen lof voor het feit dat ze Watts en Wright voor deze rollen heeft weten te strikken. Met deze actrices had ze er een interessante karakterstudie van kunnen maken, maar ze vergat om Two Mothers een goede basis te geven. Met mindere actrices dan Watts en Wright was Fontaine’s film helemaal regelrecht naar de bodem van de zee gezakt.

Trailer