Une Enfance

Beoordeling:

Geplaatst: door Amy Schellius

Aan het begin van de film bekruipt je het gevoel dat je 13-jarige Jimmy nooit gelukkig zal zijn. Toch weet hij zich opvallend sterk te houden in zijn jonge, onstuimige leventje. En op een gegeven moment, kan er zelfs een lachje vanaf.

Jimmy (Alexi Mathieu) en zijn 10-jarige broertje Kevin (Jules Gauzelin) wonen samen met hun moeder Pris en stiefvader Duke in een klein Frans industrieel dorpje. Hun moeder is net vrij uit de gevangenis, waarom ze vast zat weten we niet, maar dat ze van een foute man en veel drugs houdt, wordt al snel duidelijk.

Door het alcohol- en drugsgebruik en het losbandige leven van Pris (Angelica Sarre) en Duke (Pierre Deladonchamps) worden de kinderen verwaarloosd. Jimmy voelt zich verantwoordelijk en gedraagt zich als een volwassen man. Hij haalt boodschappen, zorgt ervoor dat zijn broertje eet en helpt hem met de dagelijkse bezigheden. 

Het is opvallend hoe sterk hij blijft. Hij zet elke dag consequent de wekker, kookt en laat zich door zijn stiefvader met een grove mond en losse handjes niet uit het veld slaan. Als zijn broertje met zijn oma in de zomervakantie mee mag naar Italië, heeft Jimmy daar toch flink de balen van. Hij moet zich in zijn eentje thuis zien te redden. Zijn bmx-fiets en het kijken bij de plaatselijke tennisbaan, helpen hem om het rumoerige huis regelmatig te ontvluchten.

Wie zin heeft in een gezellige Franse film, kan deze keer beter even overslaan. Regisseur Philipe Claudel (Il Y A Longtemps Que Je T'Aime, Avant l'Hiver) heeft van zijn eigen geschreven film een pittige gemaakt. Veel drank- en drugsgebruik en geweld blijven tot ver in de film doorgaan, waardoor je jezelf al snel afvraagt waarom je de film aan het kijken bent.

Het gevoel bekruipt je dat je naar een levensverhaal kijkt van iemand waarvan het echte leven nog moet beginnen, maar tegelijkertijd vraag je je af hoe het leven voor Jimmy en Kevin ooit leuk kan worden. Een lang verhaal kort: halverwege die film begint het verhaal te kabbelen word je een beetje ‘verdrietig’ en mis je de positieve ontwikkelingen.

Technisch zit de film wel prima in elkaar. Dat geldt ook voor het camerawerk. De spanning voel je bijvoorbeeld stijgen op het moment dat Jimmy achter Duke staat (zonder dat hij het doorheeft) en je ervan overtuigd bent dat Jimmy het mes dat op tafel ligt pakt om zijn stiefvader iets aan te doen.

Toch heeft Claudel er een handje van om soms te lang bij eenzelfde shot te blijven hangen. Als de jongens halverwege de film een rivier oversteken, kijk je naar lopende benen door het water. Dat hoeft geen minuut te duren, dat heb je na een paar seconden wel gezien.

Trailer