Warcraft: The Beginning

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Warcraft is sinds de lancering van Warcraft: Orcs & Humans in 1994 één van de langstlopende en meest succesvolle computerspelseries ooit. Tien jaar geleden kondigde spelontwikkelaar Blizzard hun plannen voor een heuse film aan. De timing leek perfect: Lord Of The Rings en Harry Potter hadden het mainstream bioscooppubliek klaargestoomd voor fantasy als volwaardig genre en door het enorme succes van hun World of Warcraft online rollenspel (en één redelijk geniale Southpark aflevering) was ook de Warcraft franchise een popcultureel icoon geworden.

Het project beleefde echter vertraging na vertraging, om uiteindelijk in 2013 door regisseur/scenarist Duncan Jones (Moon, Source Code) uit development hell getrokken te worden. Nu drie jaar en enkele scriptrevisies later, met een budget waar James Cameron nog van zou gaan blozen, is Warcraft: The Beginning, samen met de aankomende Assassin's Creed film, deze zomer de gedoodverfde kandidaat om De Vloek Der Spelverfilming te doorbreken.

Hoewel zeker schatplichtig aan het werk van J.R.R. Tolkien heeft Blizzard al sinds het eerste spel geprobeerd een eigen draai te geven aan de eindeloze strijd tussen Mens en Orc. De film begint voor het gemak maar gewoon bij het begin. In het rijk van Azaroth, onder leiding van Koning Wrynn (Dominic Cooper), leven de mensen al eeuwen vredig samen met andere rassen zoals elven en dwergen, met geen kwaadwillende orc in zicht. Draenor, de wereld van de tribale orcs, is door de oneindige drang naar sterkere magie van hun leider Gul'dan compleet uitgewoond en The Horde heeft dringend behoefte aan een nieuwe thuisland. Als Gul'dan het voor elkaar krijgt een magische doorgang te creëren naar Azaroth betekent dat natuurlijk maar één ding: oorlog.

The Horde is echter niet de uniforme massa van bloeddorstige monsters die we kennen uit Lord Of The Rings, maar een gedetailleerde, op eer en heldendom gestoelde samenleving van diverse clans, met ieder zijn eigen identiteit en historie. In de openingsscène maken we kennis met Durotan (Toby Kebbell), leider van de Frostwolf Clan. Hij is de eerste die inziet dat de verwoestende praktijken van Gul'dan uiteindelijk ook de ondergang van de orcs zal betekenen. Met behulp van verstoten half-orc Garona (Paula Patton) is het aan hem mens en orc samen te brengen teneinde de heerschappij van de boze tovenaar te breken.

Weinig nieuws onder zon dus voor de ervaren fantasyliefhebber, maar Jones en zijn schrijfpartner Charles Leavitt (Seventh Son, Blood Diamond) hebben getracht de voorspelbaarheid te ontlopen door een gebalanceerd verhaal van twee kanten te vertellen. Dit voegt inderdaad een welkome gelaagdheid toe aan het geheel (orcs zijn net mensen), maar zorgt door een dubbele portie expositie ook voor een overdreven gewichtige toon en verloren speelduur.

Hierdoor is er helaas weinig ruimte meer om Warcraft: The Beginning echt een eigen smoel te geven. Hoewel er zeker een lichtkomische noot door de film loopt, is er uiteindelijk bar weinig terug te vinden van de zelfbewuste knipoog die de spellen nou zo genietbaar maakten. De personages zijn sympathiek maar inwisselbaar, de dialogen functioneel maar nergens memorabel.

Hierdoor slaat het grootse spektakel wat de premisse belooft jammergenoeg een beetje dood. Toegegeven, Azaroth en zijn inwoners zien er wonderschoon uit, vooral de details en vormgeving van de orcs verdienen een pluim, maar met een budget van naar verluidt zo'n 160 miljoen dollar mag je ook niet anders verwachten. Grootse veldslagen en andere visueel overdonderende setpieces zijn ondertussen de norm, maar vallen of staan bij de betrokkenheid van de kijker.

Warcraft: The Beginning is in de kern een oorlogsfilm, en het bronmateriaal en speltype (real time strategy, roleplaying) lenen zich uitstekend voor een meer taktische benadering van aktiescènes. Duncan Jones leek door zijn achtergrond in arthouse sci-fi nou juist de geschikte persoon om in te zien dat er meer nodig is dan plat spektakel om indruk te maken. Zijn meerwaarde wordt echter niet helemaal duidelijk, want eenmaal aangekomen op het slagveld is er van enige nuance of eigen inbreng nauwelijks sprake meer.

Het mag er dan allemaal nog zo mooi uitzien, wat je uiteindelijk na tien jaar wachten voorgeschoteld krijgt is helaas weinig meer dan twee legers die letterlijk op elkaar afrennen om, zonder oog voor verschil in strategie, materiaal en ideologie, op elkaar in te hakken. Als een verslagen krijger op het slagveld kan de kijker alleen maar toekijken en wachten tot het over is.

De liefde voor het bronmateriaal straalt er vanaf, en met zijn in twee uur gepropte dubbelzijdige heldenepos is Warcraft: The Beginning nergens níet vermakelijk, maar uiteindelijk is dit de zoveelste overambitueuze blockbuster die gemakzuchtig inzet op de grote gemene deler en hierdoor de plank misslaat. Zoals de titel al impliceert is de film overduidelijk bedoeld als opstapje naar een volwaardige franchise, en met enkele aanpassingen in de formule zou het zeker nog wat kunnen worden. De Vloek is echter nog steeds niet opgeheven. Assassin's Creed, de beurt is aan u.

Trailer